บทที่ 149

หอพักหญิง

"ซี๊ด...เจ็บจัง...ฮวนเอ่อร์เบามือหน่อย..."

ฉือหว่านกลับมาที่หอพักหญิงจากวิลล่าซีย่วนแล้ว เยี่ยฮวนเอ่อร์กำลังใช้ถุงน้ำแข็งประคบหน้าของเธอ

พอเห็นฉือหว่านร้องด้วยความเจ็บ เยี่ยฮวนเอ่อร์ก็สบถออกมา "โจวเจิ้นอวี่ไอ้เดรัจฉาน! กล้าทำรุนแรงกับเธอแบบนี้ได้ยังไง! แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหน?! หว่านหว่าน ทำไมเธอกลับมาคนเดียว?"

ตอนที่เยี่ยฮวนเอ่อร์เปิดประตู แล้วเห็นฉือหว่านเดินกลับมาพร้อมรอยฝ่ามือแดงบวมบนใบหน้า

บนแขนและขาของฉือหว่านก็เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงจากการบีบเค้น บ่งบอกชัดว่าเธอถูกทำร้ายมา

ดึกขนาดนี้ ฉือหว่านที่เต็มไปด้วยบาดแผลกลับมาคนเดียว

เยี่ยฮวนเอ่อร์เจ็บปวดแทนเธอเหลือเกิน

ตอนนี้โจวเจิ้นอวี่อยู่ที่ไหนน่ะเหรอ?

เมื่อสักครู่นี้ฉือเจียวไปหาฮั่วซือหาน ตอนนี้โจวเจิ้นอวี่ก็คงถูกปล่อยตัวแล้ว

ฉือหว่านขนตาสั่นระริก ก่อนจะยื่นมือออกไปกอดร่างอบอุ่นของเยี่ยฮวนเอ่อร์ "ฮวนเอ่อร์ ฉันเจ็บหน้า ไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้น"

"โอเคๆ ฉันไม่ถามแล้ว...มาเถอะ มาดูกันว่ามีตรงไหนที่เจ็บอีก ทายาเยอะๆ พรุ่งนี้หวานหว่านคนสวยก็จะกลับมาเหมือนเดิมแล้ว..."

แสงไฟสีเหลืองนวลสาดส่อง หอพักหญิงอบอุ่นไปด้วยความห่วงใย

……

ด้วยความพยายามของเยี่ยฮวนเอ่อร์และตัวยาสมานแผล รอยฝ่ามือบนใบหน้าและรอยจ้ำแดงบนร่างกายของฉือหว่านก็จางลงในวันรุ่งขึ้น ผิวเนียนขาวเนียนกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

สองคนเตรียมตัวไปที่โรงอาหาร แต่ทันใดนั้นเอง โจวต๋าและจงลี่ฮว๋าก็ปรากฏตัวขึ้น ขวางทางพวกเธอไว้

เยี่ยฮวนเอ่อร์ตั้งท่าระแวดระวัง "พวกคุณต้องการอะไร?"

"ตึก ตึก!" โจวต๋าและจงลี่ฮว๋าคุกเข่าลงตรงหน้าฉือหว่านทันที

เยี่ยฮวนเอ่อร์ตกตะลึง "หวานหว่าน นี่มัน..."

ฉือหว่านเองก็คาดไม่ถึง เธอไม่คิดว่าโจวต๋าและจงลี่ฮว๋าจะคุกเข่าต่อหน้าเธอ