บทที่ 176

พี่เสือนำลูกน้องมาถึงที่หมาย

ฮั่วซือหานรู้จักพี่เสือดี เขาเป็นรองหัวหน้าของแก๊งอาชญากรรม อำมหิตและโหดเหี้ยม มือของเขาเปื้อนเลือดมาไม่น้อย ตอนนี้เขาแอบมาคบชู้กับเมียพี่ชายตัวเอง แต่ดันถูกฉือหว่านจับได้

แน่นอนว่าพี่เสือไม่มีทางปล่อยให้ฉือหว่านมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่

ในวงการมาเฟียมีกฎเกณฑ์ คนในโลกสีดำและโลกสีขาวไม่ควรแทรกแซงกัน ฮั่วซือหานไม่อยากทำให้เรื่องบานปลาย

ตอนนั้นเอง พี่เสือกับลูกน้องก็พุ่งเข้ามา "พี่เสือ! ต้องเป็นพวกมันแน่ๆ!"

ฮั่วซือหานก้มลงไป แล้วจูบฉือหว่านอย่างไม่ทันให้เธอตั้งตัว

ฉือหว่านได้ยินเสียงของพี่เสือใกล้เข้ามา แต่ทันใดนั้น ทุกอย่างก็มืดลง ริมฝีปากของเขากดทับลงมาอย่างรุนแรง

จูบของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร อารมณ์ที่โกรธแค้น หรือเป็นเพียงข้ออ้างเพื่อบดขยี้เธอ

เธอดันมือเล็กๆ ของตัวเองไปที่แผงอกของเขา พยายามผลักเขาออก แต่ฮั่วซือหานขู่เสียงต่ำ "อยากตายรึไง?"

ไม่อยากตาย...

แต่เธอก็ไม่อยากถูกเขาทำแบบนี้! "ฉันหายใจไม่ออก… คุณทำฉันเจ็บ!"

คิ้วเรียวของเธอขมวดเข้าหากัน ใบหน้ากลมเล็กของเธอบิดเบี้ยวเหมือนลูกพลับน้อยๆ ใบหนึ่ง ดูแล้วน่ารังแกเสียจริง

ฮั่วซือหานมองเธอ แล้วค่อยๆ ผ่อนแรงลง จูบเธออย่างอ่อนโยนขึ้น

นิ้วเรียวของฉือหว่านที่เคยดันเขาออก ตอนนี้เริ่มกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นแทน

การที่เธออ่อนโยนและเชื่อฟังเช่นนี้ ทำให้ฮั่วซือหานยกแขนโอบเธอไว้แน่นขึ้น รั้งเธอเข้ามาในอ้อมแขนของเขา

ที่นี่มีหินก้อนใหญ่บังร่างของฉือหว่านเอาไว้ พี่เสือกับลูกน้องมองไม่เห็นเธอเลย เห็นเพียงฮั่วซือหานที่กำลังบดจูบใครสักคน เสียงจูบที่ดังสะท้อนอยู่ในอากาศ

พี่เสือจำเขาได้ในทันที นี่มันประธานฮั่ว มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของไห่เฉิง!

พี่เสือยกมือขึ้นห้ามลูกน้อง "ไม่ใช่พวกเขา คนนี้น่ะ ประธานฮั่ว!"