บทที่ 179

ฮั่วซือหานและฉือเจียวกลับมาที่ห้องพักปฐพี ฮั่วซือหานยืนอยู่หน้าหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน มองออกไปในความมืด

ทันใดนั้น ร่างอ่อนนุ่มของใครบางคนก็โอบกอดเขาจากด้านหลัง มือขาวเนียนลูบไล้ไปบนอกแข็งแกร่งของเขาในท่วงท่าเย้ายวน

เป็นฉือเจียว

ฮั่วซือหานหันกลับมามองเธอ "เป็นอะไร?"

ฉือเจียวเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างหลงใหล ค่ำคืนแบบนี้ ชายหญิงอยู่ในห้องเดียวกัน มันเป็นช่วงเวลาที่เหมาะกับเรื่องอย่างว่า

ฉือเจียวยิ้มเย้ายวน "ซือหาน คุณเคยมีผู้หญิงมาก่อนหรือเปล่า?"

"ถามเรื่องนี้ทำไม?"

ฉือเจียวรู้ว่าในอดีต ผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ข้างเขามีเพียงเธอ จนกระทั่งเขากลายเป็นเจ้าชายนิทรานานถึงสามปี และเมื่อฟื้นขึ้นมา กลับมีฉือหว่านเข้ามาอยู่ข้างกาย แต่เธอมั่นใจว่าฮั่วซือหานไม่เคยแตะต้องฉือหว่าน

ทว่าผู้ชายหนุ่มแน่นอย่างฮั่วซือหาน จะไม่มีความต้องการอะไรเลยเชียวหรือ?

หลายครั้งที่เธอพยายามยั่วยวนเขา แต่เขากลับปฏิเสธเธอทุกครั้ง

แม้ว่าเธอเคยบอกว่าเธอจะยอมมอบตัวให้เขาก็ต่อเมื่อเขาแต่งงานกับเธอ แต่คืนนี้ เธออยากให้เขาได้ลิ้มรส "ความหวาน" สักหน่อย

มือของฉือเจียวลูบไล้ไปตามแผงอกของเขา ขณะพูดเสียงออดอ้อน "ซือหาน ฉันช่วยคุณได้นะ"

ปลายนิ้วของฉือเจียวถูกแต่งแต้มด้วยเล็บสีแดงสด เย้ายวนและดึงดูด ฮั่วซือหานเพิ่งอาบน้ำเสร็จ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำ เล็บแดงของเธอไล้ไปตามเนื้อผ้าสีขาวของเขา ราวกับไฟที่ลามเลีย หวังจุดประกายความต้องการ

ฉือเจียวเขย่งปลายเท้าขึ้น เอียงใบหน้าจะจูบเขา มือของเธอลดต่ำลงไปที่เข็มขัดหนังสีดำราคาแพง ตั้งใจจะปลดมันออก เธอพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา "ซือหาน ฉันไม่เคยมีผู้ชายมาก่อน… ฉันไม่ค่อยเก่งเรื่องแบบนี้"

ฮั่วซือหานผลักเธอออก ร่างของฉือเจียวล้มลงไปบนเตียงนุ่ม

จากนั้นทุกอย่างก็มืดลง เพราะฮั่วซือหานคร่อมอยู่เหนือร่างเธอ

ฉือเจียวอ่อนระทวยไปหมด เธอชอบความแข็งแกร่งและอำนาจที่เปล่งออกมาจากตัวเขา

ใบหน้าหล่อเหลาของฮั่วซือหานโน้มต่ำลง ริมฝีปากของเขาใกล้เข้ามา

ฉือเจียวหลับตาลง รอให้เขาจูบเธอ

แต่เธอรอแล้วรอเล่า…ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น สิ่งเดียวที่เขาทำคือ หยิบโทรศัพท์ที่อยู่บนเตียงขึ้นมา แล้วผละออกจากเธอ "ไม่ต้อง"