บทที่ 193

ฮั่วซือหานเรียกให้ฉือหว่านดื่ม

ฉือหว่านชะงักไปทันที

ประธานจางก็ชะงักเช่นกัน เขาไม่เข้าใจว่าฮั่วซือหานหมายความว่าอะไร หรือว่าฮั่วซือหานสนใจฉือหว่าน?

ถ้าสนใจจริง เขาก็ต้องยกให้อยู่แล้ว เขาไม่กล้าแย่งผู้หญิงกับฮั่วซือหานหรอก

“ยังนั่งอยู่ทำไม รีบดื่มให้ประธานฮั่วสิ” ประธานจางเร่งเร้า

เหล่าผู้บริหารคนอื่นๆ หัวเราะ “ผู้หญิงที่อยากชนแก้วกับประธานฮั่วฉันเจอมานับไม่ถ้วน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มีโอกาสนั้นจริงๆ”

“รีบไปเถอะ อย่าให้ประธานฮั่วต้องรอ”

ตอนนี้ สายตาทุกคนจับจ้องมาที่ฉือหว่าน เธอจึงต้องไปชนแก้วกับฮั่วซือหาน

ฉือหว่านไม่เข้าใจเลยว่าฮั่วซือหานคิดอะไรอยู่ เธอจึงได้แต่ลุกขึ้น ถือแก้วไวน์เดินไปหาเขา

“ประธานฮั่ว ฉันขอดื่มให้คุณค่ะ”

ตอนนี้เธอยืนอยู่ ส่วนฮั่วซือหานนั่งอยู่ เธอสูงกว่าเขาเล็กน้อย แต่เขากลับดูเหนือกว่ามาก เขามองเธอจากหัวจรดเท้าอย่างไม่ใส่ใจ เจือด้วยความเจ้าชู้ คล้ายผู้บริหารใหญ่ที่กำลังเลือกนักศึกษาสาว

เห็นเธอเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ ฮั่วซือหานก็แสยะริมฝีปากบางอย่างขบขัน “เธอเป็นใครเหรอ เธอขอดื่มให้ แล้วฉันต้องดื่มด้วยหรือไง?”

เอือก

ฮ่าๆๆๆ

ผู้บริหารที่อยู่ในห้องหัวเราะกันครืน “ใช่ๆๆ ประธานฮั่วของเราน่ะ ไม่ใช่คนที่ใครก็จะดื่มด้วยได้หรอกนะ”

ฉือหว่าน “……”

มือที่ถือแก้วแข็งค้างอยู่ตรงนั้น เธอถึงจะรู้ว่าผู้ชายคนนี้แค่ต้องการล้อเธอเล่นเท่านั้น

เรียกเธอไปชนแก้ว แต่ไม่ดื่ม แค่อยากให้เธออับอายเท่านั้น

ฉือหว่านจ้องเขาด้วยสายตาเดือดดาล ก่อนจะหันหลังจะเดินออกไป

แต่วันนี้เธอโชคร้ายจริงๆ พอหันหลังกลับ ก็ถูกพรมที่พื้นสะดุดเข้า

อ๊ะ!

เธอร้องเบาๆ ร่างทั้งร่างล้มไปข้างหน้า

ฉือหว่านหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง เธอสามารถจินตนาการได้เลยว่าอีกเดี๋ยวเธอจะล้มลงกับพื้น และฮั่วซือหานคนใจร้ายคนนี้ จะเป็นคนแรกที่หัวเราะเยาะเธอ

แต่ในตอนนั้นเอง เอวของเธอก็ถูกคว้ารัดไว้แน่น โดยแขนแกร่งแขนหนึ่งที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว รั้งเธอเอาไว้แล้วดึงเบาๆ เธอจึงล้มลงในอ้อมแขนกว้างกำยำของใครบางคน