บทที่ 195

ฮั่วซือหานเปิดประตูรถด้านหลัง ดึงเสื้อประธานจางแล้วลากเขาออกมาทันที

ประธานจางกลัวจนตัวสั่นเทิ้ม “ปะ…ประธานฮั่ว ผมทำอะไรผิดงั้นเหรอ ถึงทำให้คุณโกรธขนาดนี้ ได้โปรด…”

ฮั่วซือหานไม่ให้โอกาสพูดสักคำ ต่อยเข้าไปหนึ่งหมัดเต็มแรง

‘ตุบ’ ร่างของประธานจางกระแทกเข้ากับตัวรถ

ตอนที่ฮั่วซือหานต่อย กล้ามเนื้อใต้เสื้อเชิ้ตและสูทของเขาเต็มไปด้วยพลังและเส้นสายคมชัด เขาต่อยหมัดแล้วหมัดเล่า ทุกหมัดล้วนหนักหน่วง กระแทกใส่ประธานจางจนเลือดท่วมหน้า

ประธานจางถึงกับร้องขอชีวิตไม่ออก

“มือข้างไหนแตะต้องเธอ? ข้างนี้ใช่ไหม?”

กร๊อบ

ฮั่วซือหานหักมือขวาของประธานจางทันที

ประธานจางทรุดลงกับพื้น ตัวอ่อนแรงหายใจแผ่วเบา

ขณะนั้นเอง เลขาจ้าวก็นำคนมาถึง “ท่านประธานครับ”

ใบหน้าหล่อเหลาและสง่างามของฮั่วซือหานเคร่งขรึม เสียงเย็นยะเยือกดั่งน้ำแข็งในสระลึก “จัดการที่นี่ให้เรียบร้อย”

เลขาจ้าวพยักหน้า “ครับ”

ฮั่วซือหานปล่อยประธานจางไว้ แล้วเดินกลับไปที่ประตูรถด้านหลัง เขามองเข้าไปข้างในแล้วพูดกับฉือหว่านว่า “ลงมา ฉันจะไปส่งเธอกลับมหาวิทยาลัย”

พูดจบ ฮั่วซือหานก็หันกลับไปขึ้นรถโรลส์รอยซ์ แฟนธอมของตัวเอง

ฉือหว่านไม่คิดว่าฮั่วซือหานจะตามมาถึงที่นี่ แล้วยังลงมือจัดการประธานจางอย่างสาสมอีก เธอเห็นความดุดันตอนที่เขาลงมือแล้ว รู้สึกกลัวจนขนลุก

เขาล้อเธอเล่นอยู่ไม่ใช่เหรอ?

แล้วทำไมต้องมาช่วยเธอด้วย?

โหลวซินเยว่หน้าผากบวมเป่ง ฉือหว่านประคองเธอลงจากรถ

ฉือหว่านมองเห็นประธานจาง คนที่เมื่อครู่ยังหยิ่งยโส ตอนนี้นอนกองอยู่กับพื้น บริเวณนั้นถูกกั้นด้วยแถบตำรวจ มีคนมากมายกำลังจัดการที่เกิดเหตุ

เธอเปิดประตูด้านหลังของโรลส์รอยซ์ แฟนธอม แล้วพาโหลวซินเยว่ขึ้นไปนั่งด้วยกัน

ฉือหว่านมองเห็นชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงเบาะคนขับ บรรยากาศภายในรถเงียบสงบและหรูหรา แตกต่างจากเสียงโกลาหลภายนอกโดยสิ้นเชิง เขานั่งอยู่ตรงนั้น ใช้กระดาษทิชชูเช็ดเลือดออกจากปลายนิ้ว ดูสงบงดงามราวภาพวาด