บทที่ 2

ฉือหว่านมองเขากลับเช่นกัน น้ำเสียงเบาแต่มั่นคง “เราหย่ากันเถอะ ฮั่วซือหาน คุณชอบของขวัญวันเกิดชิ้นนี้ไหม?”

ฮั่วซือหานมองเธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง “เพราะแค่ฉันไม่ได้ฉลองวันเกิดกับคุณ คุณถึงคิดจะหย่างั้นเหรอ?”

ฉือหว่าน “ฉือเจียวกลับมาแล้วใช่ไหม?”

เมื่อได้ยินชื่อฉือเจียว ฮั่วซือหานยกมุมปากบางๆ อย่างเย้ยหยัน เขาหัวเราะเบาๆ

เขาก้าวขาเรียวยาวเข้าหาเธอทีละก้าว “คุณหึงฉือเจียวงั้นเหรอ?”

ในฐานะนักธุรกิจอายุน้อยที่ถูกขนานนามว่าเป็นเทพเจ้าแห่งการค้า ฮั่วซือหานมีออร่าที่เกิดจากอำนาจ ความมั่งคั่ง และสถานะ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนฉือหว่านเผลอก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว

แผ่นหลังอ่อนบางของเธอสัมผัสถึงความเย็น เธอชนเข้ากับกำแพง

ในตอนนั้นเอง ทัศนวิสัยของเธอก็มืดลง ฮั่วซือหานพุ่งเข้าหา ร่างกายเขาประชิดเธอเต็มที่ มือข้างหนึ่งยันกำแพงไว้ข้างตัวเธอ ขังเธอไว้ระหว่างอกแข็งแกร่งของเขาและผนัง

ฮั่วซือหานก้มเปลือกตาหล่อเหลา มองเธอด้วยสายตาเย็นชา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “คนทั้งไห่เฉิงรู้ว่าคนที่ฉันจะแต่งงานด้วยคือฉือเจียว คุณไม่รู้เรื่องนี้ตอนที่พยายามทุกวิถีทางเพื่อแต่งงานแทนน้องเธอมาเป็นคุณนายฮั่วเหรอ? ตอนนั้นไม่เห็นคุณแคร์ แล้วตอนนี้จะมาย้อนแย้งอะไรอีก?”

ใบหน้าของฉือหว่านซีดเผือด

ใช่สินะ คนที่เขาจะแต่งงานด้วยคือฉือเจียว

หากเขาไม่กลายเป็นคนป่วยติดเตียง เธอคงไม่มีวันได้สิทธิ์แต่งงานกับเขา

เธอไม่มีวันลืมวันที่เขาฟื้นขึ้นมา วันที่เขาลืมตาขึ้นและเห็นว่าเป็นเธอ ความผิดหวังและความเย็นชาที่ไม่คิดจะปกปิดใดๆ ในดวงตาของเขานั้นชัดเจน

หลังจากนั้น เขาก็แยกห้องนอนกับเธอ เขาไม่เคยแตะต้องเธอสักครั้งเลย

เขารักฉือเจียว

เรื่องพวกนี้เธอรู้ดี แต่ถึงอย่างนั้น…

ฉือหว่านมองลึกไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของฮั่วซือหาน ใบหน้านั้นค่อยๆ ซ้อนทับกับภาพของเด็กหนุ่มผู้ใสซื่อในวัยเยาว์ ฮั่วซือหาน คุณจำฉันไม่ได้เลยเหรอ?

ที่แท้ มีเพียงเธอเท่านั้นที่ยังยืนอยู่ที่เดิม

ช่างเถอะ

สามปีที่ผ่านมา ถือเสียว่าเป็นการตอบแทนความรักที่เธอมีให้เขา

ฉือหว่านกลืนความขมขื่นและความเจ็บปวดในใจลงไป “ฮั่วซือหาน เราจบชีวิตแต่งงานที่ไร้ซึ่งความรักนี้เถอะ”

ฮั่วซือหานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มเสน่ห์ของเขาเปล่งคำออกมาสองคำ “ไร้ซึ่งความรัก?”

เขายกมือขึ้นจับปลายคางเล็กๆ ของเธอไว้ นิ้วโป้งวางลงบนริมฝีปากสีแดงสดของเธอ แล้วกดเบาๆ อย่างหยอกเย้า “จริง ๆ แล้ว เธออยากหย่าเพราะเรื่องนี้เหรอ? หรือว่า…ต้องการมันแล้ว?”

ใบหน้าที่งดงามเรียบง่ายของฉือหว่านแดงก่ำขึ้นมาทันที ราวกับผลเบอร์รี่สุกที่แดงจัดจนน้ำแทบหยด

เธอไม่ได้หมายความแบบนั้น!

ตอนนี้นิ้วโป้งของเขาที่มีลายนิ้วมือบางๆ กดลงบนริมฝีปากแดงสดของเธอ บดขยี้อย่างจงใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่หล่อเหลาและสง่างามแบบเขาจะมีด้านที่กรุ้มกริ่มและเจนจัดเช่นนี้

เขากำลังลูบไล้ริมฝีปากของเธอด้วยนิ้วมือ

นี่เป็นครั้งแรกที่ฮั่วซือหานมองฉือหว่านใกล้ๆ แบบนี้ เธอมักจะสวมชุดกระโปรงสีดำขาวมาตลอดปี แถมยังใส่แว่นกรอบหนาสีดำใหญ่โตที่ทำให้เธอดูเหมือนหญิงวัยกลางคน

แต่พอมองใกล้ๆ ฮั่วซือหานพบว่าใบหน้าของเธอเล็กพอจะอยู่ในฝ่ามือได้ พวงแก้มที่ซ่อนอยู่หลังแว่นกรอบดำใหญ่โตนั้นมีความงดงามที่ไม่ธรรมดา ดวงตาโตกลมราวกับตาลูกกวางคู่หนึ่งที่แสดงให้เห็นถึงความงามที่โดดเด่น

ริมฝีปากของเธอนุ่มมาก

นิ้วมือของเขากดลงไปตรงริมฝีปาก ทำให้สีแดงสดเลือนหายไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาสดใสอีกครั้ง นุ่มหยุ่นราวกับขนม

ทำให้ใครต่อใครคิดอยากสัมผัส

ฮั่วซือหานมองเธอด้วยสายตาที่เข้มลึก “ไม่คิดเลยว่าคุณนายฮั่วจะมีความต้องการสูงขนาดนี้ หรือเธออยากได้ผู้ชายถึงขนาดนี้?”

เพียะ!

ฉือหว่านยกมือขึ้นตบหน้าเขาอย่างแรง

ฮั่วซือหานโดนตบจนใบหน้าหล่อเหลาของเขาหันไปทางหนึ่ง

ฉือหว่านตัวสั่นด้วยความโกรธ นิ้วมือของเธอสั่นระริก ความรักที่ต่ำต้อยเกินไปย่อมถูกเหยียบย่ำ เขาถึงได้กล้าดูถูกเธอแบบนี้

ฉือหว่านพูดด้วยความอับอายและโกรธแค้น “ฉันรู้ว่าคุณไม่เคยลืมฉือเจียว งั้นฉันจะยกตำแหน่งคุณนายฮั่วคืนให้เธอ!”

ใบหน้าหล่อเหลาของฮั่วซือหานเย็นชาทันที ราวกับถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง เขาผู้สูงศักดิ์ไม่เคยถูกใครตบหน้าแบบนี้มาก่อน

ฮั่วซือหานมองเธอด้วยสายตาเย็นชารุนแรง “ฉือหว่าน เธออยากแต่งงานกับฉันก็แต่ง อยากหย่าก็หย่า เธอคิดว่าฉัน ฮัวซือหาน เป็นอะไรกัน?”

ฉือหว่านหัวเราะออกมา “ของเล่นไง”

อะไรนะ?