บทที่ 20

ฮั่วเสวียนเป็นลูกสาวของสายรองในตระกูลฮั่ว เธอมีความสัมพันธ์สนิทสนมกับฉือเจียวมาก

เมื่อฮั่วเสวียนเห็นฉือหว่าน สีหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความรังเกียจทันที "ฉือหว่าน พี่ซือหานไม่ชอบเธอ แล้วเธอยังจะมาประจบคุณย่าอีกเหรอ? ในตระกูลฮั่วของเราก็มีแค่คุณย่าที่ชอบเธอ! เธอไม่ดูตัวเองเลยว่าเธอมีค่าแค่ไหน เป็นแค่ผู้หญิงบ้านนอกที่อาศัยจังหวะตอนพี่สะใภ้เจียวเจียวไม่อยู่มาแต่งงานแทน แล้วคิดว่าตัวเองเป็นคุณนายของตระกูลฮั่วจริงๆ เธอไม่มีวันคู่ควรกับพี่ซือหาน รีบหย่าไปซะเถอะ!"

ฉือหว่านเคยชินกับคำพูดแบบนี้แล้ว ครอบครัวของฮั่วซือหาน รวมถึงเพื่อนของเขา ไม่มีใครชอบเธอเลย

เธอไม่ได้สนใจคำพูดของฮั่วเสวียน แต่เดินเข้าไปในคฤหาสน์แทน

คุณนายใหญ่ฮั่ว หญิงชราคลุมผมสีเงินเต็มหัวของเธอไว้ยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อเห็นฉือหว่าน เธอจับมือของฉือหว่านไว้แน่น "หวานหว่าน ทำไมหลายวันมานี้ไม่มาหาย่าเลย? เธอไม่คิดถึงย่าบ้างเหรอ?"

นี่คือความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวที่ฉือหว่านได้รับจากตระกูลฮั่ว คุณนายใหญ่ฮั่วรักและเอ็นดูเธอมาก

ฉือหว่านยิ้มบางๆ ก่อนจะกอดคุณนายใหญ่ฮั่วอย่างอ่อนโยน "คุณย่าคะ หนูคิดถึงคุณย่ามากค่ะ"

คุณนายใหญ่ฮั่วหัวเราะอย่างมีความสุขจนปิดปากแทบไม่สนิท

ในตอนนั้น ฮั่วซือหานเดินเข้ามาในห้อง ร่างสูงสง่างามของเขาทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไป

ฉือหว่านปล่อยมือจากคุณนายใหญ่ฮั่ว "คุณย่าคะ หลายวันแล้วที่คุณย่าไม่ได้ทานอาหารบำรุงใช่ไหม? เดี๋ยวหนูไปทำให้ค่ะ"

เธอเดินเข้าไปในครัวทันที

ฮั่วซือหานนั่งลงข้างๆ คุณนายใหญ่ฮั่ว "คุณย่าครับ"

คุณนายใหญ่ฮั่วมองไปที่ครัวซึ่งฉือหว่านเข้าไป "ซือหาน เธอทะเลาะกับหวานหว่านหรือเปล่า?"

สุขภาพของคุณนายใหญ่ฮั่วไม่ค่อยดี ฮั่วซือหานไม่อยากให้เธอเครียดหรือกังวล "ไม่ได้ทะเลาะกันครับ"

"แล้วทำไมหวานหว่านถึงรีบหลบเข้าครัวเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา? เมื่อก่อนหวานหว่านไม่เคยทำแบบนี้เลย"

คุณนายใหญ่ฮั่วพูดต่อ "ซือหาน เธออย่าให้ฉือเจียวปิดบังสติปัญญาของเธอนะ เมื่อสามปีก่อน ตอนที่เธอกลายเป็นเจ้าชายนิทรา ฉือเจียวทิ้งเธอไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ มีแต่หวานหว่านที่แต่งงานกับเธอและคอยดูแลเธอ"