บทที่ 206

แต่ถึงอย่างนั้น ฉือหว่านก็ยังคงนอนไม่หลับอยู่ดี ไม่นานนัก “ก็อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง

ใครอีกล่ะ?

ฉือหว่านเดินไปเปิดประตูห้องผู้ป่วย และพบว่าเป็นเลขาจ้าวที่รีบร้อนมาหาเธอ “คุณนาย”

ฉือหว่านเดินออกไป “เลขาจ้าว คุณมาทำไม?”

สีหน้าของเลขาจ้าวเต็มไปด้วยความเร่งรีบ “คุณนายครับ ท่านประธานถูกวางยา ตอนอยู่ที่บ้านตระกูลฉือ คุณช่วยไปดูท่านประธานที่สวนหลวงหน่อยเถอะครับ”

“เขาสั่งให้คุณหาเด็กใหม่ที่สะอาดไปให้แล้วไม่ใช่เหรอ ฉันไม่ไปหรอก” ฉือหว่านพูดพลางจะกลับเข้าไปในห้อง

“คุณนายครับ!” เลขาจ้าวเรียกเธอไว้ทันที “ที่ท่านประธานพูดไป...เป็นเพราะโกรธ พูดไปเพราะประชดคุณ คุณฟังไม่ออกจริงๆ เหรอครับ?”

มือที่จับลูกบิดของฉือหว่านชะงักเล็กน้อย

“คุณนายครับ วันนั้นที่วิลล่าพักร้อน คุณชายลู่บาดเจ็บเพราะปกป้องคุณก็จริง แต่คุณจะเห็นแค่เขาคนเดียวไม่ได้ คุณควรเห็นด้วยว่า มือของท่านประธาน...บาดเจ็บเพราะคุณ!”

ฉือหว่านค่อยๆ หันหลังกลับ เธอมองเลขาจ้าว “แล้วมือของเขา...เกี่ยวอะไรกับฉัน?”

เลขาจ้าวหยิบมือถือขึ้นมา แล้วเปิดคลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดให้ดู “คุณนายครับ คุณดูเองเถอะ”

ฉือหว่านเปิดวิดีโอ ในภาพเธอกำลังยืนหันหลังอยู่ ลูกน้องของพี่หู่กำลังยกมีดจะแทงเธอ และในจังหวะวิกฤตนั้นเอง ฮั่วซือหานพุ่งตัวเข้ามา คว้ามีดแหลมคมนั้นไว้ด้วยมือเปล่า!

ฉือหว่านยืนตัวแข็ง เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย

“คุณนายครับ มือซ้ายของท่านประธานเจ็บเพราะคุณ คืนนั้นหลังจากคุณตบหน้าเขา เขายืนอยู่หน้าห้องพักคนไข้ทั้งคืน วันต่อมา...มือเขาถูกเย็บไปยี่สิบสามเข็ม หมอพูดเลยว่าถ้ามาโรงพยาบาลช้ากว่านี้อีกนิด มือข้างนั้นอาจพิการได้เลยนะครับ”

“ตอนที่มีดแทงเข้ามา...ทั้งคุณชายลู่และท่านประธานต่างก็พุ่งเข้ามาช่วยคุณ แต่เพราะคุณชายลู่อยู่ใกล้กว่า เขาเลยช่วยคุณได้ก่อน”

“ฉือหว่าน!”

“ฉือหว่าน!”

เสียงของฮั่วซือหานและลู่หนานเฉิงดังขึ้นพร้อมกัน พวกเขาทั้งคู่ต่างวิ่งเข้ามาหาเธอสุดแรง

ฉือหว่านยืนนิ่ง สติพร่าเลือนไปชั่วขณะ วันนั้นมันชุลมุนวุ่นวายมาก ถ้าไม่ได้เห็นคลิปนี้ เธอคงไม่มีวันรู้เลยว่าเรื่องจริงเป็นยังไง

และฮั่วซือหาน ก็ไม่เคยพูดเรื่องนี้กับเธอเลยสักคำ

เธอไม่เคยคาดคิดว่า...เขาจะช่วยชีวิตเธอ

ทำไม?