บทที่ 211

ฉือหว่านรีบกลับไปที่หอพักหญิง ก็เห็นเยี่ยฮวนเอ่อร์ที่ได้รับบาดเจ็บ

“หวานหว่าน ฉันไม่เป็นไรหรอก แค่เดินพลาดข้อเท้าพลิกนิดหน่อย ข้อเท้าเลยบวมขึ้นมา แต่ฉันทายาหม่องแล้ว ไม่นานก็หาย ซินเยว่โทรเรียกเธอกลับมาทำไมเนี่ย เรื่องแค่นี้เองไม่เห็นต้องรีบขนาดนั้นเลย”

ที่แท้เยี่ยฮวนเอ่อร์ก็แค่ข้อเท้าพลิก

โหลวซินเยว่โทรมาบอกว่าเยี่ยฮวนเอ่อร์เกิดเรื่อง แต่ไม่ได้บอกว่าเกิดอะไรขึ้น ทำเอาฉือหว่านตกใจแทบแย่

“งั้นเธอนั่งพักตรงนี้ อย่าวิ่งไปวิ่งมาอีกนะ”

“รู้แล้วล่ะ”

ฉือหว่านตรวจดูข้อเท้าที่บวมแดงของเยี่ยฮวนเอ่อร์ พอแน่ใจว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงก็โล่งใจ จากนั้นก็หยิบชุดนอนเข้าไปในห้องน้ำ แล้วอาบน้ำอุ่น

ทั้งตัวของเธอปวดเมื่อยไปหมด เต็มไปด้วยรอยจ้ำที่ฮั่วซือหานฝากไว้เมื่อคืน เยอะแยะจนแทบนับไม่ถ้วน

ภาพเมื่อคืนลอยเข้ามาในหัวของฉือหว่านอีกครั้ง เขาอยู่บนตัวเธอ และมองเธอตลอดเวลา

ใช้สายตาร้อนแรงและตรงไปตรงมานั่นจ้องเธอ

เธอเอามือปิดตาเขาไว้ “ห้ามมอง”

เขาจับมือลง แล้วก้มลงจูบเธอ “หวานหว่าน เธอสวยมาก”

เธอแทบจะละลายไปกับจูบร้อนแรงของเขา

ฉือหว่านหลับตาแน่น รีบสลัดภาพพวกนั้นออกไปจากหัว ตอนนี้เขาน่าจะตื่นแล้วสินะ?

เธอออกมาก่อนแบบนั้น เขาจะมาตามหาเธอไหม?

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ฉือหว่านก็ขึ้นเตียงไปงีบ เมื่อคืนเหนื่อยมาก เธอเลยหลับไปอย่างรวดเร็ว

พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว เธอลืมตาขึ้นมา หยิบโทรศัพท์มาดู

ในเครื่องว่างเปล่า ฮั่วซือหานไม่ได้ติดต่อเธอเลย

ไม่มีสาย ไม่มีข้อความ ไม่มีอะไรเลย

แววตาที่สดใสของฉือหว่านหม่นลงเล็กน้อย พร้อมกับความผิดหวังที่เอ่ออยู่ในใจ