บทที่ 216

ขอบตาขาวของฉือหว่านแดงจัดขึ้นมาในทันที เธอรู้มาตลอดว่าฮั่วซือหานเก่งแค่ไหนในเรื่องการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีคนอื่น

ถ้าเขาจะเหยียบใครสักคน เขาจะเหยียบไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเนื้อ จะต้องลอกหนัง ถอนกระดูก ทำให้คนผู้นั้นอับอายที่สุด

เธอไม่ได้เป็นคนให้เยี่ยฮวนเอ่อร์โทรหาเขา

แต่ต่อให้เธอเป็นคนให้โทรล่ะ? แล้วไง?

เขาเป็นฝ่ายที่ไม่ป้องกันเองไม่ใช่เหรอ!

“ฉันเข้าใจความหมายของประธานฮั่วแล้วค่ะ วางใจได้เลย ต่อไปฉันจะไม่โทรหาอีก คุณกลับไปได้แล้ว”

ฉือหว่านพยายามเงยหน้าขึ้น อดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา เธอไม่อยากร้องไห้ให้เขาเห็น

ฮั่วซือหานมองเห็นดวงตาแดงก่ำของเธอแล้ว ในใจเขากลับรู้สึกพึงพอใจอย่างแปลกประหลาด เหมือนได้ล้างแค้นสำเร็จ เขารู้ว่าเขาเกลียดเธอ

เกลียดที่คืนนั้นเธอไม่มา

เขาจงใจโทรหาผู้ช่วยตัวเอง เพราะรู้อยู่แล้วว่าเลขาจ้าวจะไปตามเธอ

แต่เธอก็ยังไม่มา

เขายิ่งเกลียดที่เธอเป็นลมแล้วให้คนโทรหาเขา

แพ้ยาคุมเพราะลู่หนานเฉิง แล้วเรียกเขามาเนี่ยนะ? เขาคืออะไรในสายตาเธอ?

ฮั่วซือหานยกริมฝีปากบาง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบจนไร้ความรู้สึก “เราหย่ากันเถอะ เรื่องย่า ฉันจะปิดไว้ก่อน เราไปจดทะเบียนหย่ากันก่อน...”

ยังไม่ทันพูดจบ ฉือหว่านก็คว้าหมอนข้างมาฟาดใส่เขาสุดแรง “ไสหัวไป!”

เธอไล่เขา

หมอนกระแทกเข้าที่หน้าหล่อๆ ของเขา ก่อนจะตกลงบนพื้น ฮั่วซือหานก้มตัวลงทันที กดเธอลงกับเตียง

ฉือหว่านพยายามขัดขืน แต่ฮั่วซือหานจับข้อมือทั้งสองของเธอกดแน่นไว้ข้างเตียง เขาตะคอกใส่ด้วยเสียงเย็นเยียบ “ฉือหว่าน ใครอนุญาตให้เธอลงไม้ลงมือกับฉัน ฉันใจดีเกินไปกับเธอหรือไง!”

ฉือหว่านพยายามไม่ให้ตัวเองร้องไห้ แต่ก็ไม่อาจห้ามได้อีกต่อไป น้ำตาหยดโตๆ ไหลลงมาเหมือนลูกปัดที่หลุดออกจากเส้น

ทำให้ดวงตาพร่ามัว

เธอร้องไห้แล้ว

ฮั่วซือหานใจสั่น เขาเคยอยากให้เธอร้องไห้ แต่ตอนนี้ เขากลับกลัวขึ้นมา