บทที่ 22

ฮั่วซือหานชะงักไปชั่วครู่

ในตอนนี้ ฉือหว่านนอนอยู่ใต้ร่างเขา ผมดำยาวของเธอสยายอยู่บนผ้าปูที่นอนสีแดงสด ซึ่งคุณนายใหญ่จัดเตรียมไว้สำหรับห้องแต่งงานโดยเฉพาะ สีแดงทำให้ผิวขาวเนียนของเธอดูโดดเด่นและเปล่งประกาย

หากเธอนอนในสภาพนี้ใต้ร่างของผู้ชายคนอื่น…

ฮั่วซือหานกำหมัดแน่น เขาต้องการอธิบายว่าเมื่อคืนเขาเพียงแค่ส่งยาให้เธอ ไม่ได้ส่งผู้ชาย แต่เมื่อคำพูดถึงปาก กลับไม่สามารถพูดออกมาได้

ฉือหว่านมองเขาอย่างเย็นชา "ออกไป"

เธอสั่งให้เขาออกไป

ฮั่วซือหานยังคงนิ่งไม่ขยับ

ฉือหว่านเริ่มดิ้นรน ทุกครั้งที่เธอนึกถึงภาพที่เขาพาฉือเจียวไปที่วิลล่าซีย่วนเมื่อคืน เธอก็ไม่อยากมีการสัมผัสใดๆ กับเขาอีก

"ฮั่วซือหาน ออกไป! คุณเพิ่งนอนกับฉือเจียวมา คุณล้างตัวแล้วหรือยัง?"

ฮั่วซือหาน : "..."

เขากดข้อมือทั้งสองข้างของฉือหว่านลงกับเตียง พร้อมออกคำสั่งเสียงเย็น "ฉือหว่าน อย่าขยับ!"

แต่ฉือหว่านไม่มีทางฟังเขา เธอดิ้นรนยิ่งกว่าเดิม

ในตอนนี้ ร่างกายที่อ่อนนุ่มของเธอคล้ายกับงูน้ำเล็กๆ ที่ดิ้นอยู่ใต้ร่างเขา การเสียดสีระหว่างร่างกายของเธอกับเขาผ่านผ้าเนื้อบางสร้างความรู้สึกที่ชวนให้อึดอัด

ฮั่วซือหานนึกถึงภาพเมื่อคืน ที่เธอกอดเขาในอ้อมแขนของเขา ลิ้มรสจูบ และยั่วเขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ทุกอย่างยังคงชัดเจนในความทรงจำ

ไฟแห่งความปรารถนาลุกโชนขึ้นในตัวเขา ดวงตาเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน

ฉือหว่านรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลง เธอหยุดดิ้นทันที

เธอจ้องมองเขาด้วยดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ "คุณ…หรือว่า…"

ฮั่วซือหานสบถในใจ ก่อนจะปล่อยมือเธอทันทีแล้วลุกขึ้น "เปล่า!"

ฉือหว่านลุกขึ้นนั่งบ้าง "แต่…"

ฮั่วซือหานมองเธออย่างเย็นชา "ฉือหว่าน เธอโกรธเพราะฉันไปอยู่กับฉือเจียวเมื่อคืน ไม่ได้อยู่กับเธอใช่ไหม? เธอกำลังคิดอะไรอยู่? เธอคิดว่าฉันจะสนใจเธอ?"

สีหน้าของฉือหว่านซีดเผือด เขาพูดแบบนั้นราวกับกำลังดูถูกเธอ