บทที่ 220

ก่อนจะยื่นแก้วให้โหลวซินเยว่ ฉือหว่านได้ลองแตะอุณหภูมิน้ำแล้ว ไม่ร้อนเลยสักนิด

ดวงตากลมโตสีดำขลับของฉือหว่าน มองตรงไปยังใบหน้าของโหลวซินเยว่ “เธอใส่ร้ายเสี่ยวฝู เพื่อจะเล่นงานฉันใช่ไหม?”

โหลวซินเยว่มองเธอแล้วยักไหล่ ยิ้มออกมาแบบไม่แยแส “ใช่”

เยี่ยฮวนเอ่อร์โกรธจนตัวสั่น “โหลวซินเยว่ เธอบ้าไปแล้วหรือไง! หวานหว่านเห็นเธอเป็นเพื่อนแท้ ลืมแล้วเหรอว่าใครเป็นคนช่วยเธอไว้ ตอนที่เธอเกือบถูกประธานจางลากตัวไปที่โรงแรมจินหลิงน่ะ? ตอนนี้เธอกลายเป็นดาราดัง ไม่จำเป็นต้องรู้จักใครก็ไม่เป็นไร แต่เธอตอบแทนบุญคุณด้วยการหักหลังแบบนี้ จิตใจเธอถูกหมากินไปแล้วเหรอ?!”

โหลวซินเยว่ไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย เธอกลับหัวเราะเย็น “ในที่สุดพวกเธอก็พูดความในใจออกมา จริงๆ พวกเธอก็แค่อิจฉาฉันใช่ไหม? อิจฉาที่ฉันมีแฟนรวย อิจฉาที่ฉันเป็นซุปตาร์!”

อิจฉา?

เยี่ยฮวนเอ่อร์อึ้งจนพูดไม่ออก “งั้นถ้าแน่จริง บอกชื่อแฟนเธอมาสิ!”

ฉือหว่านยื่นมือไปดึงเยี่ยฮวนเอ่อร์มาอยู่ด้านหลัง สายตาเธอใสแจ่มและแฝงแววฉลาดเฉลียว “แฟนของเธอ ฉันรู้จักไหม?”

โหลวซินเยว่ชอบพูดเรื่องแฟนต่อหน้าเธอหลายครั้งแล้ว คนคนนั้น เธอน่าจะรู้จัก

แต่โหลวซินเยว่ไม่ตอบคำถามนี้

ขณะนั้นเอง ผู้ช่วยส่วนตัวของเธอรับโทรศัพท์ รีบกระซิบข้างหูเธอด้วยสีหน้าตื่นเต้น

ในดวงตาของโหลวซินเยว่พลันเปล่งประกาย เธอเงยหน้าขึ้นอย่างภูมิใจ “ขอโทษนะ ตอนนี้ฉันไม่มีเวลามาถกเถียงเรื่องซูเสี่ยวฝูหรอก ฉันจะไม่เปลี่ยนคำให้การแน่นอน แฟนฉันรู้ว่าฉันบาดเจ็บ เขาจะมารับฉันกลับแล้ว”

เยี่ยฮวนเอ่อร์โมโหจนหน้าแดง “เธอ!”

โหลวซินเยว่สะบัดผ้าห่มลุกจากเตียง หมุนตัวหน้ากระจกในชุดเดรสสุดหรู พอแน่ใจว่าตัวเองดูดีสมบูรณ์แบบ ก็ออกจากห้องไปพร้อมผู้ช่วยโดยไม่หันกลับมามอง