บทที่ 223

ใบหน้าหล่อเหลาของฮั่วซือหานพลันเย็นยะเยือกขึ้นทันที เรื่องที่เธอกินยาคุมเพื่อลู่หนานเฉิง เขายังจำได้ขึ้นใจ ตลอดช่วงเวลาที่ไม่ได้ติดต่อกัน เขาก็แค่พยายามจะห่างจากเธอ และตัดขาดความสัมพันธ์

แต่เธอกลับมากินข้าวที่คฤหาสน์ เขานึกว่าเธอกลับมาเพื่ออ่อนข้อให้เขา แต่เธอพูดอะไรออกมา?

เธอบอกว่า…ฮั่วซือหาน ฉันจะหย่ากับคุณ

เธอยังบอกอีกว่า…ไม่อยากรอแม้แต่วันเดียว

เธอคิดว่าเขาเป็นคนไม่รู้จักโกรธหรือยังไง?

สายตาของฮั่วซือหานคมดุราวกับใบมีด เขาคว้าแขนเรียวของเธอไว้ทันที “ฉือหว่าน เธอกลับมาคืนนี้เพื่อทำให้ฉันอารมณ์เสียใช่ไหม?”

ฉือหว่านสะบัดแขนออกตามสัญชาตญาณ “อย่าเอามือสกปรกของคุณมาแตะต้องตัวฉัน!”

เธอว่าอะไรนะ?

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้น สายตาเย็นเฉียบสบกับสายตาอันมืดดำของเขา ก่อนจะพูดชัดถ้อยชัดคำ “ฮั่วซือหาน คุณมันสกปรกที่สุด!”

สกปรกจนเธอรับไม่ไหวแล้ว

เส้นเลือดบนขมับของฮั่วซือหานเต้นตุบๆ เขายื่นมือไปบีบลำคอขาวเนียนของเธอแล้วดันตัวเธอชนเข้ากับรถโรลส์รอยซ์แฟนธอมหรูหรานั่น “ฉือหว่าน เธออยากตายหรือไง?”

ฉือหว่านรู้สึกว่าตัวเองน่าขันเกินไป เธอเคยนึกว่าเขาอาจจะชอบเธอสักนิด

แต่ไม่มีเลย!

ไม่เพียงแค่ไม่มี เขายังทำให้เธออับอายอย่างที่สุด

คืนนั้นเธอมอบครั้งแรกให้กับเขา แม้ว่าเขาจะปฏิบัติกับเธออย่างเลวร้ายเธอก็ไม่ว่าอะไร แต่ผ่านไปไม่นาน เขาก็ไปเลี้ยงดูโหลวซินเยว่ เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของเธอ กลายเป็นชูการ์แด๊ดดี้ของโหลวซินเยว่

ในเมืองนี้มีผู้หญิงตั้งมากมาย ทำไมเขาไม่เลือกคนอื่น ฉือหว่านรู้สึกขยะแขยงจนแทบจะอาเจียน

ขอบตาขาวเนียนของฉือหว่านแดงก่ำ เธอมองชายตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว “ฮั่วซือหาน ต่อให้คุณจะบีบคอฉันจนตาย ฉันก็ยังคิดว่าคุณมันสกปรก! พรุ่งนี้เราไปหย่ากันเถอะ ฉันไม่อยากเป็นคุณนายฮั่วอีกแล้ว!”

ฮั่วซือหานโมโหจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ หน้าอกแน่นตึง หายใจแรง สายตาเต็มไปด้วยความเย็นชา