บทที่ 226

“ประธานฮั่ว ฉันอยากคุยกับคุณสักหน่อย…”

“ไม่มีเวลา” เขาปฏิเสธอย่างเย็นชา “มีเรื่องอะไรไปบอกเลขาฉัน นัดคิวให้เรียบร้อย”

พูดจบ เขาก็วางสายทันที

เสียง “ตู๊ด ตู๊ด” ดังขึ้นจากปลายสายที่ถูกตัดไป

เพื่อช่วยซูเสี่ยวฝู ฉือหว่านจึงไม่มีทางเลือก นอกจากไปหาฮั่วซือหานด้วยตัวเอง “ทนายหลี่ รอข่าวจากฉันนะคะ”

…

ฉือหว่านไปถึงสวนหลวง สาวใช้เปิดประตูให้ “คุณนาย”

“ฮั่วซือหานอยู่ไหม ช่วยไปบอกเขาทีว่าฉันอยากเจอเขา”

“ได้ค่ะคุณนาย รอสักครู่นะคะ”

ฉือหว่านยืนรออยู่ด้านนอก ไม่นานสาวใช้ก็กลับมา “คุณนาย คุณผู้ชายอยู่ในห้องทำงาน แต่เขาบอกว่าไม่อยากพบคุณค่ะ”

เขาไม่อยากเจอเธอ

ฉือหว่าน “งั้นฉันจะยืนรออยู่ตรงนี้ จนกว่าเขาจะอยากเจอ”

ทันใดนั้น รถตู้หรูคันหนึ่งก็มาจอดลง โหลวซินเยว่สวมรองเท้าส้นสูงคริสตัลก้าวลงจากรถ

เธอเห็นฉือหว่านแล้วยิ้มเยาะ “หวานหว่าน เธอมาเจอประธานฮั่วเหรอ? เขาไม่ออกมาหาเธอหรอก ประธานฮั่วไม่ได้ชอบเธอ เธอจะตามตื๊อไปก็ไม่มีประโยชน์”

พูดจบ โหลวซินเยว่ก็เดินเชิดหน้าเข้าไปในบ้านอย่างภูมิใจ

มือทั้งสองข้างของฉือหว่านที่แนบอยู่ข้างตัวกำแน่นจนสั่น

ในห้องทำงาน ฮั่วซือหานนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน กำลังอ่านเอกสาร ใบหน้าหล่อเหลาสง่างามของเขาเย็นชาจนแทบจับน้ำแข็งได้ เขายังโกรธฉือหว่านไม่หาย

เขารอเธออยู่หน้าสำนักงานทะเบียนสมรสตั้งนาน รอให้เธอมาเซ็นใบหย่า แต่สุดท้ายเธอก็ไม่มา ปล่อยให้เขารอเก้อ

เธอกำลังเล่นตลกกับเขาใช่ไหม?

เขา ฮั่วซือหาน กลับถูกผู้หญิงคนหนึ่งปั่นหัวได้ขนาดนี้