บทที่ 259

ร่างบอบบางของฉือหว่านค่อยๆ ทรุดตัวลงกับพื้น โชคดีที่แขนของเขายังกอดเอวเล็กของเธอไว้แน่น

เธอแทบจะละลายลงในจูบร้อนแรงของเขาแล้ว

ฮั่วซือหานเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อเธอ เสียงทุ้มพร่าถาม “ที่นี่มีถุงยางไหม?”

ฉือหว่านส่ายหน้า ไม่มี

“งั้นฉันให้เลขาส่งมา” เขาจะหยิบมือถือโทร

ฉือหว่านรีบคว้ามือเขาไว้ เขาอาจจะคิดว่าการให้เลขาส่งถุงยางเป็นเรื่องปกติ แต่เธอกลับรู้สึกว่าต่อไปเธอจะสู้หน้าเลขาของเขาไม่ติดอีก

“อย่า...”

ริมฝีปากบางของฮั่วซือหานจูบลงที่ลำคอขาวนวลของเธอ เลื่อนต่ำไปเรื่อยๆ “อย่าอะไรเหรอ?”

เส้นผมสั้นของเขาทิ่มโดนเธอ จนรู้สึกทั้งเจ็บทั้งจั๊กจี้ มือเล็กทั้งสองข้างของเธอถักเข้าในเส้นผมของเขา ดึงไว้พร้อมทั้งผลักเขาออก “ฮั่วซือหาน อย่า”

ในหัวเธอสับสนไปหมด เธอไม่เคยคิดจะมีอะไรกับเขาอีก ทุกอย่างในวันนี้มันวุ่นวายเกินไป

ฮั่วซือหานจูบเธอแล้วกระซิบ “ให้ฉันนะ หวานหว่าน”

หวานหว่าน

คืนนั้น เขาก็เรียกเธอแบบนี้ เรียกเธอว่าหวานหว่าน

ใบหน้าของฉือหว่านแดงซ่าน มือเล็กที่เคยดึงผมเขาไว้ค่อยๆ คลายออก พาดบนไหล่กว้างของเขาแล้วกอดรอบคอ

ฮั่วซือหานเอื้อมไปจะหยิบโทรศัพท์

“อย่า ตอนนี้... ฉันอยู่ในช่วงปลอดภัย ไม่ท้องหรอก...” เสียงของเธออ่อนหวานจนแทบละลาย

ฮั่วซือหานยิ้มที่มุมปาก แล้วจูบเธออีกครั้ง

…

ยามดึก เสียงฝีเท้าดังขึ้นในทางเดินของหอพักหญิง นักศึกษาห้องข้างๆ กลับจากเดตกันแล้ว

“พวกเธอได้ยินเสียงอะไรไหม?”

“เสียงอะไรเหรอ?”

“เหมือนเสียงเตียงลั่น ‘เอี๊ยดอ๊าด’ อะไรประมาณนั้นอะ”

“ไม่มีนะ เธอคงหูฝาดล่ะ รีบเข้าไปเถอะ”