บทที่ 291

ฉือหว่านกับเย่ฮวนเอ่อร์นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ทั้งสองคนยังไม่หลับ ยังคุยกันต่อ

เย่ฮวนเอ่อร์ถาม “หวานหว่าน เธอเคยเจอผู้ชายแบบนั้นไหม?”

ฉือหว่าน “แบบไหนเหรอ?”

ในหัวของเย่ฮวนเอ่อร์ลอยขึ้นมาด้วยภาพใบหน้าหล่อเข้มผมสั้น “แบบที่ดูเย็นชาแล้วก็เท่มาก เขาเก่งเรื่องต่อสู้มากเลยนะ ทำให้รู้สึกนิดๆ ว่าน่ากลัว…”

ฉือหว่านหันไปมองเสื้อแจ็คเก็ตเบสบอลสีดำที่แขวนอยู่ตรงราว ซึ่งตอนแรกเย่ฮวนเอ่อร์ใส่มันอยู่ และตอนนี้แขวนไว้อย่างระมัดระวัง ดูก็รู้ว่าเป็นของผู้ชายที่ช่วยชีวิตเธอ

ฉือหว่านยกมุมปากยิ้ม “หมายถึงเฉินจิ้น เดือนมหาวิทยาลัยเฉินใช่ไหม?”

เย่ฮวนเอ่อร์พยักหน้า “ใช่ เขานั่นแหละ”

ฉือหว่านกระพริบตาอย่างแซวๆ “บุญคุณช่วยชีวิตแบบนี้ เธอจะตอบแทนด้วยตัวเองเลยเหรอ?”

เย่ฮวนเอ่อร์หน้าแดง “หวานหว่าน! ฉันไม่คุยกับเธอแล้วนะ”

ฉือหว่านหัวเราะคิก

เย่ฮวนเอ่อร์ยกมือมาปิดปากเธอ “หวานหว่าน ห้ามขำเลยนะ”

ฮั่วซือหานนอนอยู่บนเตียง เสียงฝนตกหนักกระหน่ำอยู่นอกหน้าต่าง ฉือหว่านกับเย่ฮวนเอ่อร์นอนคุยกันเบาๆ หัวเราะคิกคักกันในผ้าห่ม สร้างบรรยากาศอบอุ่นให้กับห้องแคบๆ นี้

ฮั่วซือหานยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

เย่ฮวนเอ่อร์พูดออดอ้อน “หวานหว่าน ห้ามล้อฉันนะ เรื่องพวกนี้ฉันไม่รู้จะพูดกับใคร เลยพูดกับซ้ออย่างเธอไง”

เย่ฮวนเอ่อร์มองฉือหว่านเป็นทั้งซ้อและเพื่อนสนิท

ฉือหว่านชะงักไป “อะไรนะ ซ้อ?”

เย่ฮวนเอ่อร์ใจเต้นวูบหนึ่ง เธอลืมไปว่า...ฉือหว่านยังไม่รู้ความจริงเรื่องของเธอ

ฉือหว่านนึกถึงภาพในหัว “ฮวนเอ่อร์ เธอหมายถึงพี่ชายสุดเลวของเธอคนนั้นเหรอ?”

“พี่ชายสุดเลว” ฮั่วซือหานหันขวับมาทันที สายตาคมกริบเหมือนมีดพุ่งตรงไปที่เย่ฮวนเอ่อร์ แอบนินทาเขาลับหลังอีกแล้วเหรอ!?

เย่ฮวนเอ่อร์ “……”