บทที่ 305

ฉือเจียวเงยหน้าขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาสง่างามของใครคนหนึ่งก็ปรากฏในสายตา ฮั่วซือหานมาแล้ว!

ฉือเจียวชะงักไปทันที ฮั่วซือหานมาได้ยังไง?

“ซือ…ซือหาน คุณมาที่นี่ได้ยังไง?”

ฮั่วซือหานมองฉือเจียวด้วยสีหน้าเย็นชา ไม่พูดอะไร

ฉือหว่านยกมุมปาก “ฉือเจียว ฉันโทรเรียกประธานฮั่วมาเอง”

อะไรนะ?

ฉือเจียวตะลึง เธอไม่คาดคิดว่า ฉือหว่านจะโทรเรียกฮั่วซือหานมาไว้ล่วงหน้า

ฉือหว่านเดินมาอยู่ตรงหน้าฉือเจียว ดวงตากระจ่างใสราวน้ำสะท้อนประกาย เธอยิ้มอย่างมีเลศนัย “วันนี้เธอกับฮั่วเสวียนร่วมกันจัดฉากใหญ่ขนาดนี้ แน่นอนว่าฉันต้องเรียกท่านประธานฮั่วมาดูของจริงหน่อยสิ!”

“เธอรู้อยู่แก่ใจว่าจ้าวอี้เป็นคู่หมั้นของเย่ฮวนเอ่อร์ แต่ยังยุให้ฮั่วเสวียนไปยั่วจ้าวอี้ ทำร้ายจิตใจฮวนเอ่อร์ แล้วยังให้จ้าวอี้สารภาพรักฮั่วเสวียนต่อหน้าคนทั้งโรงเรียน พวกเธอพากันกลับขาวเป็นดำ บิดเบือนความจริง พยายามทำให้ทุกคนเชื่อว่าเย่ฮวนเอ่อร์ไม่คู่ควรกับจ้าวอี้ แล้วให้คนอื่นด่าเธอว่าเป็นแค่ยัยขี้เหร่ ฉือเจียว เธอกับฮั่วเสวียนจิตใจต่ำช้า เห็นแก่ตัวอย่างที่สุด ถ้าไม่เรียกท่านประธานฮั่วมาดูพฤติกรรมของพวกเธอก็เสียดายแย่แล้ว!”

คำพูดของฉือหว่านดังกระแทกพื้น หนักแน่นราวกับมีดที่กรีดลงบนใบหน้าฉือเจียวจนซีดเผือด

ฉือเจียวไม่เคยคิดเลยว่า ฉือหว่านจะเก็บหมัดเด็ดไว้แบบนี้

ตอนนี้ชัดเจนแล้วว่า ฮั่วซือหานมานานแล้ว และเขาเห็นทุกอย่างด้วยตาของตัวเอง

เย่ฮวนเอ่อร์คือหลานสาวคนโปรดของเขา เป็นคุณหนูของตระกูลหลินเชียวย่าโดยแท้

ฉือเจียวเริ่มกระวนกระวาย เธอมองฮั่วซือหานด้วยความตกใจ “ไม่ใช่นะซือหาน ฟังฉันก่อน…”

แต่สายตาของฮั่วซือหานเย็นลึกเหมือนน้ำในสระ เขาสะบัดข้อมือของฉือเจียวออกอย่างเย็นชา

ฉือเจียวเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใจเต้นรัว

ในตอนนั้นเอง ดวงตากระจ่างสดใสของฉือหว่านก็จับจ้องไปที่ใบหน้าหล่อของฮั่วซือหาน “ท่านประธานฮั่ว”

ฮั่วซือหานหันมามองฉือหว่าน