บทที่ 307

หลังหย่ากันแล้ว เธอกลับกลายเป็นแมวน้อยที่ชอบแยกเขี้ยวใส่เขา ยกอุ้งเท้าฟาดเบาๆ ลงบนใจเขา

ไม่เจ็บ แต่คันยุบยิบไปทั้งหัวใจ

ฉือหว่านพุ่งเข้ามาในอ้อมอกเขา แล้วก็ถูกกลิ่นกายสะอาดเย็นสดชื่นของเขาโอบล้อมไว้ เธอดิ้นพล่าน “ปล่อยฉัน!”

ฮั่วซือหานยกมือผลักเธอทันที แล้วโยนเธอลงบนเตียง

แผ่นหลังบอบบางของฉือหว่านกระแทกลงบนฟูกนุ่มนิ่ม เธอกำลังจะลุกขึ้น ทว่าเงาร่างสูงใหญ่ก็คร่อมลงมาอีกครั้ง ฮั่วซือหานคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนเตียง มือทั้งสองข้างยันข้างลำตัวเธอไว้ มองเธอด้วยแววตาขบขัน “บอกหน่อยสิ ฉือหว่าน เธอเก่งแค่ไหนกัน?”

ท่าทางเขาดูเหมือนกำลังเย้ยเธอ ฉือหว่านใบหน้าแดงระเรื่อเพราะความโกรธ เธอถลึงตาใส่เขา “ความเก่งไม่ต้องพูดให้ใครฟัง เดี๋ยวเธอก็จะได้เห็นเอง!”

ฮั่วซือหานรู้สึกคันยุบยิบขึ้นมาในใจมากขึ้น เขายื่นมือมาจับคางเล็กของเธอไว้ “ฉือหว่าน เธอเป็นใครกันแน่?”

ตอนนี้เขาเริ่มสงสัยเธออย่างจริงจังแล้ว ผู้หญิงคนนี้เหมือนมีอะไรปกปิดไว้เยอะเหลือเกิน เขาอ่านไม่ออก

แรงที่เขาบีบคางเธอทำให้ฉือหว่านเจ็บ เธอพยายามผลักมือเขาออกแล้วพูดด้วยเสียงหงุดหงิด “ฉันคือผู้หญิงที่เธอไม่มีวันได้อีกแล้วไงล่ะ!”

แววตาฮั่วซือหานพลันมืดลง คิ้วเข้มหล่อขมวดขึ้นเล็กน้อย “แต่ฉันเคยได้มาแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ฉือหว่านถลึงตาใส่เขา “แต่ต่อไปนี้จะไม่มีอีก!”

คำพูดเริ่มมีนัยยะคลุมเครือขึ้นมาทันที ฮั่วซือหานนึกถึงภาพในคืนนั้นขึ้นมา

คืนก่อนหย่ากัน เขาและเธอบนเตียงนี้ ตอนนั้นในหอพักหญิงมีคนเดินผ่านตลอด เธอนั่งอยู่บนตัวเขา กัดริมฝีปาก หน้าแดงซ่านไปหมด

เธอทั้งประหม่า ทั้งไม่กล้าปล่อยตัว

ภาพในหัวช่างเร้าอารมณ์เกินไป ฮั่วซือหานกลืนน้ำลายแล้วปล่อยมือจากเธอทันที

เขาลุกขึ้นยืน

ผ้าปูที่นอนบนเตียงเธอเปลี่ยนแล้ว ไม่ใช่ลายหัวใจสีชมพูแบบตอนนั้น แต่เป็นลายดอกไม้เล็กๆ

ฉือหว่านลุกขึ้นนั่ง “ประธานฮั่ว เชิญกลับไปได้เลยค่ะ ไม่ว่าเธอจะถามอะไร ฉันก็ไม่พูด”