บทที่ 309

คุณนายใหญ่ฉือ รวมถึงครอบครัวรองและครอบครัวสาม ต่างก็ได้บัตรเชิญงานสัมมนาวิชาการระดับสูงล่วงหน้ากันหมดแล้ว พวกเธอทุกคนตั้งใจจะไปดูอัจฉริยะสาวคนนี้ให้เห็นกับตา

พวกเธอนึกไม่ออกเลยว่าเด็กสาวคนนี้จะเป็นคนแบบไหน ทำไมถึงเก่งขนาดนั้น?

ฉือเจียวยังคล้องแขนฮั่วซือหานอยู่ พอพูดถึงอัจฉริยะสาวคนนั้น หัวใจของเธอก็เต็มไปด้วยความอิจฉาแทบบ้า

ตอนนี้ความสนใจของทั้งไห่เฉิงล้วนจับจ้องมาที่อัจฉริยะสาวคนนี้ ทุกคนต่างตั้งตารอการปรากฏตัวร่วมกันครั้งแรกระหว่างฮั่วซือหานกับเธอ มะรืนนี้เธอก็จะไปดูด้วยตัวเอง

ฉือหว่านยืนอยู่ข้างๆ เธอมองคนรอบตัวด้วยสายตาเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม รู้สึกตลกขึ้นมานิดๆ

เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปากเล็กน้อย

แต่ไม่นานเธอก็สัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่ลุ่มลึกจ้องมาทางเธอ พอเธอเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับสายตาเย็นชาของฮั่วซือหานทันที

เขามองเธออยู่ตลอด

ฉือหว่านรีบเบนสายตาหนี

หลี่หลันดึงบทสนทนากลับมา “หวานหว่าน ตอนนี้คุณครูหลี่เขาก็แสดงความจริงใจให้เธอเห็นแล้ว อีกสองวันนี้เธอก็ออกไปเดตกับเขาสักหน่อย พัฒนาความสัมพันธ์กัน แล้วเราก็จะได้จัดงานแต่งได้เลย”

ฉือหว่านมองหลี่หลัน แม่คนนี้ช่างร้อนรนจริงๆ อยากจับเธอยัดเข้าห้องหอกับหลี่เม่าให้ได้เร็วๆ คงเพื่อล้างทางให้ฉือเจียวไม่มีอะไรมาขวางล่ะสิ

ฉือหว่านหันไปมองหลี่เม่า “คุณครูหลี่ ขอโทษค่ะ เราไม่มีทางเป็นไปได้ ไม่ต้องเสียเวลาเปล่ากับฉันหรอก”

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง

คุณนายใหญ่ฉือเป็นคนแรกที่ดุเสียงดัง “ฉือหว่าน เธอบ้าไปแล้วเหรอ ถึงได้กล้าปฏิเสธคุณครูหลี่?”

ฉือถังเสริม “ฉือหว่าน คุณครูหลี่เขายังอุตส่าห์จะพาเธอไปดูงานสัมมนาวิชาการระดับสูง เธอมีปัญญาเข้าไปงานนั้นเองได้เหรอ?”

หลี่หลันพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ “หวานหว่าน คุณครูหลี่เขาไม่เคยรังเกียจเธอที่ไม่มีวุฒิ ไม่มีงาน เธอยังจะมาทำท่าเลือกอีกเหรอ?”