บทที่ 315

การสัมมนาวิชาการระดับสูงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว เสียงปรบมือดังกระหึ่มราวกับคลื่นทะเลซัดเข้ามา

พิธีกรยิ้มแล้วพูดว่า “การสัมมนาวิชาการระดับสูงในวันนี้ สิ่งที่ทุกคนให้ความสนใจมากที่สุดก็คือการออกงานร่วมกันครั้งแรกของประธานฮั่วและรุ่นน้องอัจฉริยะของเขา เชื่อว่าทุกท่านคงตั้งตารอคอยการปรากฏตัวของอัจฉริยะสาวคนนี้กันอยู่ใช่ไหมคะ”

สายตาของทุกคนหันไปมองที่ฮั่วซือหานและเก้าอี้ว่างข้างเขาพร้อมกัน “รอไม่ไหวแล้ว รีบให้อัจฉริยะสาวคนนั้นขึ้นมาเร็วๆ เถอะ”

พิธีกรยิ้ม “งั้นต่อไป ขอเชิญอัจฉริยะสาวคนนี้ขึ้นเวที เพื่อกล่าวเปิดงานการสัมมนาวิชาการระดับสูงในครั้งนี้เลยค่ะ”

อัจฉริยะสาวกำลังจะปรากฏตัวแล้ว!

ห้องโถงที่ยังคึกคักเมื่อครู่ กลับเงียบสนิทในทันที ทุกคนกลั้นหายใจด้วยความคาดหวัง

ฮั่วเสวียนกับเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ ตื่นเต้นจนพูดว่า “มาแล้วๆ ในที่สุดก็มาแล้ว!”

หลังจากคุณนายใหญ่ฉือ ฉือถัง และหลี่หลันเข้ามาในงาน ก็มัวแต่มองหาเงาของฉือหว่าน แต่หายังไงก็ไม่เจอ

พวกเธอจึงไม่คิดจะเสียเวลากับฉือหว่านอีก เป้าหมายสำคัญที่สุดของพวกเธอก็คืออัจฉริยะสาวคนนั้น พวกเธอต่างอยากเห็นหน้ากันใจแทบขาด

ฉือเจียวเต็มไปด้วยความอิจฉา เธออยากรู้เต็มทีว่าอัจฉริยะสาวหน้าตาเป็นยังไง คงเป็นยัยหน้าตาขี้เหร่อะไรแบบนั้นแน่ๆ!

กู้เป่ยเฉินถือช่อกุหลาบแดงไว้แน่น เขารู้สึกได้ว่ามือของตัวเองชุ่มไปด้วยเหงื่อ ให้ตายเถอะ เขาเป็นเจ้าตัวแสบแห่งไห่เฉิง ไม่เคยกลัวอะไรสักอย่าง แต่ตอนนี้พออัจฉริยะสาวจะปรากฏตัวกลับรู้สึกประหม่าซะงั้น

“พี่รอง เทพธิดาของผมจะออกมาแล้ว!”

ฮั่วซือหานเงยหน้าขึ้น สายตามองไปยังเวทีพิธีกร แล้วในที่สุด ร่างบางเย็นชาเหมือนหลุดจากโลกมนุษย์ก็ปรากฏขึ้นในสายตา

วันนี้หญิงสาวใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว คู่กับกระโปรงทรงสอบสีดำ ชุดนักเรียนเรียบง่ายชุดนี้กลับขับให้รูปร่างอ่อนเยาว์ของเธอดูสวยงามอย่างยิ่ง ผมยาวตรงสีดำถูกรวบขึ้นเป็นหางม้าสูง ทั้งตัวไม่มีเครื่องประดับฟู่ฟ่าแม้แต่น้อย แต่เมื่อเธอก้าวออกจากความมืดสู่แสงไฟอันเจิดจ้า ความสง่างามเรียบเย็นที่เปล่งออกมากลับตรึงหัวใจผู้คนอย่างลึกซึ้ง

หญิงสาวเดินไปถึงโพเดียม ใบหน้าเรียบสงบ ดวงตากลมใสของเธอกวาดมองผู้คนในห้อง จากนั้นยิ้มบางแล้วแนะนำตัว “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อฉือหว่าน”

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อฉือหว่าน!