บทที่ 319

ฮั่วซือหานไม่คิดว่าโจวจิ่นจะโผล่มาด้วย ในฐานะผู้ชายด้วยกัน เขารับรู้ได้ทันทีว่าโจวจิ่นชอบฉือหว่าน

โจวจิ่นชอบฉือหว่านมาก

ฉือหว่านมองฮั่วซือหานแวบหนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองโจวจิ่น “รุ่นพี่โจว งั้นขอรบกวนคุณช่วยไปส่งเราหน่อยนะคะ”

ฉือหว่านเลือกโจวจิ่นอย่างไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว

ดวงหน้าหล่อเหลาดุจเทพบุตรของฮั่วซือหานพลันหม่นลงทันที

โจวจิ่นดีใจมาก เขาเปิดประตูหลังของรถหรูอย่างสุภาพ “เชิญครับน้องฉือ”

ฉือหว่านกับเย่ฮวนเอ่อร์ขึ้นไปนั่งบนรถ

เย่ฮวนเอ่อร์หันไปมองฮั่วซือหานด้วยแววตาทั้งสงสารทั้งสะใจ แบบว่า...นี่แหละ ผลกรรมที่พี่เคยรังแกหวานหว่าน ตอนนี้หวานหว่านไม่ต้องการพี่แล้วล่ะ!

ฮั่วซือหานกำลังจะเดินเข้าไปหา

แต่ในตอนนั้นเอง แขนของเขากลับถูกใครบางคนกอดไว้แน่น

ฉือเจียวมาแล้ว เธอกอดแขนฮั่วซือหานแน่น แล้วพยายามยิ้มหวานอย่างเต็มที่ “ซือหาน~ คุณรอฉันอยู่เหรอ”

ฮั่วซือหานเงยหน้าขึ้นมองไปทางฉือหว่าน

รถหรูคูลิแนนของโจวจิ่นขับออกไปแล้ว พาฉือหว่านจากไป

ฉือหว่านไปแล้ว

ฮั่วซือหานละสายตา เขาดึงแขนของตัวเองออกจากมือของฉือเจียว “ฉันต้องไปที่บริษัท เธอกลับเองเถอะ”

ฮั่วซือหานหันหลังเดินขึ้นรถ

สีหน้าของฉือเจียวซีดเผือด เธอก้าวขวางหน้ารถของเขาไว้ “ซือหาน ฉันอยากให้คุณส่งฉันกลับบ้าน”

ใบหน้าหล่อเหลาเย็นเยียบของฮั่วซือหานไร้ความรู้สึก แต่เดิมเรื่องของเย่ฮวนเอ่อร์ก็ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฉือเจียวเย็นชาลงแล้ว เขาพูดเสียงเรียบ “ฉันต้องไปที่บริษัท”

“ก็แค่ข้ออ้าง! ฉันได้ยินหมดแล้วนะ เมื่อกี้คุณกับหนุ่มอินเทอร์เน็ตนั่นแย่งกันจะไปส่งฉือหว่าน แต่พอเป็นฉัน คุณกลับจะไปบริษัทเนี่ยนะ?”

สีหน้าของฮั่วซือหานเย็นยะเยือก “ฉือเจียว!”