บทที่ 322

ฉือไห่ผิงเอื้อมมือไปปิดทีวีทันที

ขณะนั้นหลี่หลันเดินเข้ามา ฉือไห่ผิงหันไปมองหลี่หลัน “เจียวเจียวหลับหรือยัง?”

หลี่หลันพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด “เพิ่งจะหลับไปเมื่อกี้เอง ร้องไห้จนหลับไปเลยค่ะ ที่รัก เจียวเจียวอยากแต่งงานกับประธานฮั่วมากๆ คุณจะช่วยให้เธอสมหวังไม่ได้เลยเหรอ?”

แววตาของฉือไห่ผิงแปรเปลี่ยนเป็นหม่นลึก “เธอหมายความว่ายังไง?”

“ที่รัก คุณคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่า เจียวเจียวไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของคุณ!”

ฉือไห่ผิงเม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไร

“เจียวเจียวมีชาติกำเนิดสูงส่ง ถ้าคุณเปิดเผยเรื่องชาติกำเนิดของเธอ อุปสรรคทุกอย่างจะหมดไป เจียวเจียวก็จะได้แต่งงานกับประธานฮั่ว”

ฉือไห่ผิงลุกขึ้นยืน “เรื่องแบบนี้ ฉันไม่อยากได้ยินอีก และเธอก็จงเก็บมันไว้กับตัวเองตลอดไป”

หลังจากกล่าวเตือนเสร็จ ฉือไห่ผิงก็เดินขึ้นชั้นบน

หลี่หลันยังไม่ยอมแพ้ “ทำไมคุณถึงไม่ยอมเปิดเผยชาติกำเนิดของเจียวเจียวล่ะคะ?”

ฉือไห่ผิงยืนอยู่บนบันได หลังของเขายังคงดูสุภาพและสงบนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยความลึกซึ้ง หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “แม่ของเจียวเจียวไม่ต้องการให้เจียวเจียวกลับไปเมืองตี้ตูอีก”

ผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว!

แววตาของหลี่หลันเต็มไปด้วยความอาฆาต ไม่แปลกเลยที่ฉือหว่านซึ่งถูกโยนไปอยู่ชนบทถึงได้กลายเป็นอัจฉริยะสาวขึ้นมาได้ ต้องมีสายเลือดที่น่ากลัวและแข็งแกร่งขนาดไหนกันแน่

แต่...แล้วไงล่ะ?

เกียรติยศทั้งหมดจะต้องตกเป็นของฉือเจียวในที่สุด

แม้ฉือไห่ผิงจะปฏิเสธอย่างเด็ดขาดในวันนี้ แต่หลี่หลันรู้ดีว่าในใจของเขาเริ่มลังเลแล้ว เขาสงสารเจียวเจียว

อีกไม่นาน...เรื่องชาติกำเนิดของฉือเจียวก็จะถูกเปิดเผย

หลี่หลันหัวเราะอย่างเยือกเย็น

……

เช้าวันถัดมา

ฮั่วซือหานอยู่ในห้องประธานบริษัท ก็ได้รับโทรศัพท์จากท่านหลิน ซึ่งเพิ่งกลับมาจากออกงานต่างเมือง

“ซือหาน วันนี้ว่างไหม มากินข้าวที่บ้านสิ”