บทที่ 350

ฮั่วซือหานมองผู้หญิงในอ้อมแขน ดวงตายาวรีหรี่ลงเล็กน้อยอย่างเจ้าเล่ห์ “น้องสาวในใจก็ถือว่าเป็นน้องสาวไม่ได้เหรอ?”

หน้าด้านที่สุด!

ฉือหว่านยกเท้าถีบเขาทันที

ฮั่วซือหานพลิกตัวกลับ กดเธอลงบนเตียงอีกครั้ง “จะลองอีกรอบไหมล่ะ?”

ฉือหว่านมองเห็นแววตาที่มีประกายไฟของเขา ไม่ใช่แค่ล้อเล่น เขาเอาจริง!

ผู้ชายคนนี้ แข็งแรงเกินมนุษย์!

“ฉือหว่าน เราเหมือนจะยังไม่เคยทำกันตอนเช้าเลยนะ”

ใบหน้าขาวใสขนาดพอดีฝ่ามือของฉือหว่านแดงก่ำขึ้นทันที โรคจิต!

เธอออกแรงผลักเขา แล้วรีบลุกลงจากเตียง

ฮั่วซือหานยกมุมปากขึ้น ยิ้มออกมาอย่างพอใจ

…

ฮั่วซือหานกับฉือหว่านไปดูอาการของกู้เป่ยเฉิน ฉือหว่านตรวจดูแผลที่ขาของเขา อาการดีขึ้นมากแล้ว

คืนที่ยากที่สุด พวกเขาผ่านมันมาได้

“คุณชายกู้ ขาของคุณปลอดภัยแล้ว” ฉือหว่านพูดอย่างมั่นใจ

กู้เป่ยเฉินมองเธอ “ฉือหว่าน อย่าคิดว่าฉันจะขอบคุณเธอ”

“แค่คำขอบคุณจากนาย ฉันคงไม่เป็นอมตะหรอกมั้ง?”

“…”

กู้เป่ยเฉินถึงกับพูดไม่ออก

ฮั่วซือหานยืนดูอยู่ด้านข้าง แม้ว่ากู้เป่ยเฉินกับฉือหว่านจะยังปะทะคารมกันอยู่เหมือนเดิม แต่เขาก็สังเกตได้ว่าท่าทีของกู้เป่ยเฉินเริ่มจะเปลี่ยนไปแล้ว

“พี่รอง รีบกลับกันเถอะ” กู้เป่ยเฉินอยากออกจากหมู่บ้านนี้ให้เร็วที่สุด

ฮั่วซือหานพยักหน้า “ฉันจะไปหาผู้ใหญ่บ้านก่อน”

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกไปทันที

“พี่รอง จะไปหาเขาทำไม?”

ฉือหว่านเหลือบตามองทางที่ฮั่วซือหานเดินไป “ใครจะไปรู้ บางทีพี่รองของนายอาจจะกำลังไปพาพี่สะใภ้คนใหม่ของนายกลับบ้านก็ได้ ซ้อเจียวเจียวของนายจะได้มีคู่แข่งเพิ่มไง”