บทที่ 353

"เดี๋ยวก่อน!" ฉือหว่านพูดแทรกขึ้นมากลางคัน ตัดบทคำด่าของฉือเจียวทันที "ฉือเจียว เธอเข้าใจผิดแล้ว เมื่อคืนฉันไม่ได้ยั่วยวนประธานฮั่วเลยนะ ตรงกันข้าม ฉันปฏิเสธเขาสุดชีวิต แต่ประธานฮั่วกลับใช้จังหวะที่ฉันกำลังเป็นไข้ตัวร้อน อ่อนแรงบังคับฉัน!"

อะไรนะ?

ฮั่วซือหานใช้กำลัง?

ฉือเจียวไม่เชื่อสุดหัวใจ ฮั่วซือหานเป็นใคร เขามีสาวสวยอยู่รอบตัว ไม่เคยขาดผู้หญิงเลยสักวัน

แถมเธอเองก็เคยเสนอตัวให้เขาหลายครั้ง แต่เขากลับปฏิเสธโดยอ้างว่าไม่มีอารมณ์หรือไม่ก็งานยุ่ง

เขาจะเคร่งขนาดไหนก็เคร่งได้ขนาดนั้น

แต่กลับมาใช้กำลังกับฉือหว่านตอนเธอป่วย?

ฉือเจียวไม่เชื่อ "ไม่มีทาง! เธอพูดมั่ว!"

ฉือหว่านหันไปมองฮั่วซือหาน "ประธานฮั่ว ตอนนี้คุณก็อยู่ตรงนี้ ช่วยบอกฉือเจียวหน่อย ฉันพูดมั่วจริงรึเปล่า?"

ฮั่วซือหานมองฉือหว่านแวบหนึ่ง ก่อนจะเผยอริมฝีปากบางเอ่ยขึ้น "เธอพูดเรื่องจริงทั้งหมด"

ฉือเจียว "......" เธอแทบจะพังทลายลงตรงนั้น

เห็นสีหน้าของฉือเจียวเหมือนกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ฉือหว่านหัวเราะเย็นเยียบ "ฉือเจียว ตอนเธอไปเป็นมือที่สามของคนอื่น เธอเคยคิดบ้างไหมว่าจะมีวันโดนคนอื่นมาเป็นมือที่สามแทน? บอกไว้เลยนะ ประธานฮั่วควบคุมตัวเองไม่ได้ ถ้าคราวหน้าเธอเจอฉันอีก ก็ช่วยเอาหางจุกตูดไว้นิดนึงล่ะ ไม่งั้นฉันอาจจะสวมเขาให้เธออีก!"

พูดจบ ฉือหว่านก็หมุนตัวเดินจากไป

ฉือเจียวจะบ้าตาย เธอไม่คิดเลยว่าตัวเองไม่เพียงฆ่าฉือหว่านไม่สำเร็จ ยังทำให้ฉือหว่านขึ้นเตียงกับฮั่วซือหานอีก นี่มันเหมือนยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเองชัดๆ เจ็บจนจะขาดใจ

ฉือเจียวหันไปมองฮั่วซือหาน "ซือหาน ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับฉัน? คุณเคยสัญญาว่าจะไม่ยุ่งกับฉือหว่านอีกแล้ว คุณหย่ากับเธอไปแล้วนะ!"

ฮั่วซือหานไม่รู้จะพูดอะไรอีก ใบหน้าหล่อคมของเขาถูกเงามืดปกคลุม มองแทบไม่ชัด "ฉือเจียว... ขอโทษนะ ฉันกับฉือหว่าน..."

"พอเถอะ! ไม่ต้องพูดแล้ว!" ฉือเจียวปากระเป๋าในมือลงกับพื้นอย่างแรง

ฉือหว่านลากกระเป๋า เตรียมตัวกลับไห่เฉิง โจวจิ่นและรุ่นพี่คนอื่นๆ ก็เดินเข้ามา โจวจิ่นพูดเบาๆ "รุ่นน้องฉือ ฉันเห็นรุ่นพี่ฮั่วกับแฟนเขาทะเลาะกันล่ะ"