บทที่ 366

ฉือเจียวก็เรียกความมั่นใจกลับคืนมาได้อีกครั้ง เธอหันไปมองฉือหว่านด้วยแววตาท้าทาย จากนั้นก็เข้าไปในห้องลองเสื้อ

ไม่นานฉือเจียวก็เดินออกมา หลี่หลันกับฉือถังต่างก็ชมเปาะ “เจียวเจียว สวยมากเลย”

ฉือเจียวใส่เดรสลูกไม้ ก็ดูสวยไม่เบา แต่สีหน้าเธอกลับดูแปลกๆ เพราะรู้สึกว่าเอวรัดแน่นเกินไป

ตอนอยู่ในห้องลองเสื้อ เธอต้องกลั้นหายใจสุดตัว ถึงจะรูดซิปตรงเอวขึ้นมาได้

ฉือเจียวหมุนตัวหนึ่งรอบตรงหน้าฮั่วซือหาน “ซือหาน ฉันสวยไหม?”

ฮั่วซือหานมองฉือเจียว แต่ไม่ได้พูดอะไร

หลี่หลันรีบชม “เจียวเจียวของเราสวยแน่อยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นจะได้เป็นนักเต้นบัลเลต์ตำแหน่งลีดเดอร์เหรอ สวยชนะพวกแม่บ้านไปหลายช่วงตัวเลย”

คำพูดของหลี่หลันยังไม่ทันจบก็มีเสียง “ฉีก” ดังขึ้นเป็นเสียงผ้าขาด

เท่านั้นแหละเดรสลูกไม้ของฉือเจียวขาดตรงช่วงเอวเลยทีเดียว

หลี่หลัน “……”

ฉือเจียว “อ๊าย!” ร้องเสียงหลงรีบยกมือขึ้นปิดตรงเอวทันที

ชุดของเธอขาด!

ทำไมเรื่องน่าอายแบบนี้ต้องมาเกิดขึ้นกับเธอด้วย?

แถมยังอยู่ต่อหน้าฮั่วซือหานกับฉือหว่านอีก

พนักงานขายพูดอย่างลำบากใจ “เดรสตัวนี้ไม่ใช่ไซส์ของคุณลูกค้านะคะ คุณลูกค้าควรใส่ไซส์ใหญ่กว่านี้”

ที่จริงแค่ใส่ไซส์ใหญ่กว่านิดเดียวก็ไม่มีปัญหา แต่สำหรับฉือเจียวที่ทะนงตัวนี่มันเหมือนกับฟ้าผ่ากลางใจ

เซียวอี้หัวเราะ “คุณฉือเจียว ปกติคุณใส่ไซส์นี้เหรอ? ถ้าปกติใส่ไซส์นี้ได้ งั้นคุณคงกินเยอะขึ้นช่วงนี้เอวเลยหนาขึ้นนิดหน่อย”

ฉือเจียว “……”

เซียวอี้พูดต่อ “แต่อย่าเก็บไปคิดมากเลยถึงคุณจะเป็นนักบัลเลต์ตำแหน่งลีดเดอร์ พยายามคุมรูปร่างสุดๆ แล้วก็เถอะ แต่หวานหว่านน่ะ เอวเล็กมาตั้งแต่เด็ก มันเป็นพรสวรรค์ เทียบกันไม่ได้หรอกครับ”