บทที่ 373

เย่ฮวนเอ่อร์พูดทีละคำ เฉินจิ้น นายเห็นหมดทั้งตัวฉันแล้วนะ

เฉินจิ้นมองเธอ “ฉันไม่ได้ดู”

“ยังจะเถียงอีกเหรอ? เมื่อกี้นายไม่ได้มองฉันหรือไง?”

เฉินจิ้น “……” มองสิ เขาไม่ได้ตาบอดนี่

ใบหน้าสวยหวานของเย่ฮวนเอ่อร์ขึ้นสีชมพูจางๆ แค่คิดถึงเหตุการณ์เมื่อกี้ เธอก็ทั้งอายทั้งหงุดหงิดเธอคิดว่าเป็นฉือหว่านที่เข้ามาไม่คิดเลยว่าจะเป็นเขา

“เมื่อกี้นายเห็นอะไรบ้าง ได้ยินอะไรบ้าง?” เย่ฮวนเอ่อร์ถาม

เฉินจิ้นเงียบ ไม่พูดอะไร

เย่ฮวนเอ่อร์เกลียดที่สุดคือเวลาที่เขาเงียบไม่ยอมพูด “เป็นใบ้เหรอ?”

เฉินจิ้น “เธอบอกว่าอยากได้คัพ D……”

อ๊า!

เย่ฮวนเอ่อร์ร้องออกมาเขย่งปลายเท้าขึ้นไปเอามือปิดปากเขาไว้ ไม่ให้พูดต่อ

“อย่าพูด!”

ฝ่ามือนุ่มของเธอวางลงอย่างรวดเร็วระยะห่างระหว่างทั้งสองคนลดลงทันที เฉินจิ้นมองเข้าไปในดวงตาสวยคมของเธอดวงตาของเธอสว่างสดใสเหมือนมีแสงอาทิตย์อยู่ในนั้น เหมือนกับตอนที่เขาเห็นเธอครั้งแรกไม่มีผิด

วันนั้นฝนตกเขาบังเอิญช่วยเธอไว้ ตอนนั้นเธอยังมีปานอยู่บนหน้า แต่ดวงตาคู่นั้นก็ยังสวยแบบนี้

เฉินจิ้นยกมือดึงมือนุ่มของเธอลง “ฉันไม่อยากพูด เธอเป็นคนบอกให้ฉันพูดเอง”

เย่ฮวนเอ่อร์ “……นายยังจะพูดอีก!”

เฉินจิ้น “งั้นฉันไปก่อนนะ”

เขาหันจะเดินออกไป

แต่เย่ฮวนเอ่อร์ยังยืนขวางประตูอยู่ไม่ยอมให้เขาไป “เฉินจิ้น นายเห็นร่างฉันหมดแล้วนะเรื่องนี้ นายคิดจะจัดการยังไง?”

เฉินจิ้นมองเด็กสาวช่างตื๊อคนนี้ “แล้วเธออยากให้ทำยังไง?”