บทที่ 377

ได้ยินคำพูดนั้น เย่ฮวนเอ่อร์ก็หยุดดิ้น เธอขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับของรถเฟอร์รารีแต่โดยดี

จ้าวอี้กลับมานั่งที่เบาะคนขับ สีหน้าเย็นชา “เย่ฮวนเอ่อร์ เธอสนใจเฉินจิ้นขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ตอนแรกไม่ยอมขึ้นรถเขา แต่พอเพื่อเฉินจิ้นกลับยอมขึ้นทันที

เย่ฮวนเอ่อร์เงยหน้ามองจ้าวอี้ “จ้าวอี้ นายรู้ไหมว่านายตอนนี้มันแปลกมาก?”

จ้าวอี้อึ้ง

“ฉันก็ยกฮั่วเสวียนให้นายไปแล้ว ตอนนี้แฟนนายคือฮั่วเสวียนเธอหน้าอกใหญ่ เอวเล็ก เป็นนักเต้นบัลเล่ต์ นายก็ชอบผู้หญิงสไตล์นั้นไม่ใช่เหรอ นายควรจะติดอยู่กับเธอสิทำไมนายยังต้องตามวุ่นวายกับฉันอีก?”

จ้าวอี้กำพวงมาลัยแน่น “ฉัน……”

“จ้าวอี้ อย่าบอกฉันนะว่านายหลงรักฉันเข้าแล้ว”

เห็นสายตาเย่ฮวนเอ่อร์ที่เต็มไปด้วยการเย้ยหยันและดูถูก จ้าวอี้ก็โกรธจนพูดไม่ออก เขาหัวเราะเยาะ “หลินเสี่ยวเยา อย่ามโนไปเองนักเลยฉันจะไปหลงรักเธอได้ยังไง?”

“งั้นก็ดี”

เย่ฮวนเอ่อร์ไม่ต้องการความรักของเขาเลย ความรักที่มาช้า มันไร้ค่าเสียยิ่งกว่าหญ้า!

จ้าวอี้รู้สึกว่าตัวเองแค่มีความรู้สึกอยากครอบครอง เพราะตอนแรกเย่ฮวนเอ่อร์วิ่งตามเขาแต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนใจไปชอบเฉินจิ้นแทน ยิ่งเฉินจิ้นเป็นศัตรูของเขาด้วย มันก็ทำให้เขาหงุดหงิดเป็นธรรมดา

ถ้าเย่ฮวนเอ่อร์ใช้กลยุทธ์นี้เพื่อดึงดูดความสนใจจากเขางั้นก็ต้องบอกว่าเธอทำสำเร็จแล้ว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถเฟอร์รารีก็จอดอยู่หน้าไซต์ก่อสร้างแห่งหนึ่ง เย่ฮวนเอ่อร์ลงจากรถ

เธอไม่เคยมาไซต์งานแบบนี้มาก่อน บรรยากาศรอบข้างก็เหมือนกับที่เฉินจิ้นอาศัยอยู่เต็มไปด้วยเสียงรบกวนและวุ่นวาย

เธอกวาดตามองไปรอบๆ ปลายรองเท้าหนังหัวกลมของเธอบังเอิญเหยียบลงบนโคลนรอบรองเท้าก็เปื้อนไปหมด

จ้าวอี้มองรองเท้าเธอ “รองเท้าเธอเปื้อนแล้ว จะให้ฉันเอากระดาษมาเช็ดให้ไหม?”

เย่ฮวนเอ่อร์ส่ายหน้า “ไม่ต้อง นายบอกจะพาฉันมาดูเฉินจิ้น แล้วเฉินจิ้นอยู่ไหน?”