บทที่ 379

เย่ฮวนเอ่อร์เดินมาอยู่ข้างๆ เฉินจิ้น พยายามจะหยุดเกมบ้าๆ นี้ “เฉินจิ้น นายไม่ต้องเล่นเกมของจ้าวอี้นะ มันอันตรายต่อร่างกายมาก ถ้านายต้องการเงินจริงๆ ฉันสามารถ…”

เฉินจิ้นหันมามองเย่ฮวนเอ่อร์แวบนึง เย่ฮวนเอ่อร์ก็รีบเงียบลงทันที

เธอไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้น เธอแค่ไม่อยากให้เขาทำร้ายร่างกายตัวเอง

เฉินจิ้นหันไปพูดกับหัวหน้าคุมงาน “เริ่มได้เลยครับ”

หัวหน้าคุมงานยกถุงปูนทีละถุงขึ้นวางบนไหล่ของเฉินจิ้น ไม่นานก็ครบแปดถุง

หัวหน้าคุมงานเพิ่มถุงที่เก้า กับถุงที่สิบขึ้นมาอีก

จ้าวอี้ดูอย่างเมามัน เขาตบมือแล้วร้อง “โอ้โฮ เฉินจิ้น นึกไม่ถึงว่านายจะทุ่มขนาดนี้เพื่อเงิน หนึ่งพัน สองพัน”

จ้าวอี้โยนเงินสองพันบาทลงพื้น

หัวหน้าคุมงานวางถุงที่สิบเอ็ด และถุงที่สิบสอง

“สามพัน สี่พัน”

จ้าวอี้ยังคงโยนเงินลงบนพื้น

ถุงปูนสิบสองถุงเพิ่มขึ้นบนไหล่ของเฉินจิ้น ใบหน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์ แต่เหงื่อที่หน้าผากหยดลง “แปะ แปะ” เปียกไปทั่วชุดทำงาน

เย่ฮวนเอ่อร์อยากจะห้าม แต่ไม่ว่าจะพูดยังไงก็ดูจะผิดไปหมด ได้แต่ยืนดูด้วยสายตากังวล

หัวหน้าคุมงานทนไม่ไหว “เฉินจิ้น ถ้านายไม่ไหวแล้วก็บอกนะ”

เฉินจิ้นไม่พูดอะไร

หัวหน้าคุมงานใส่ถุงที่สิบสาม กับสิบสี่

“ห้าพัน หกพัน”

จ้าวอี้ปาเงินหกพันลงพื้น

เย่ฮวนเอ่อร์มองหน้าเขา เธอรู้ดีว่าเฉินจิ้นเป็นคนที่มีความหยิ่งในศักดิ์ศรีแต่ตอนนี้ถุงปูนสิบสี่ถุงได้กดจนแผ่นหลังของเขาโค้งงอ

เย่ฮวนเอ่อร์มองจ้าวอี้ “พอได้แล้วจ้าวอี้ เลิกเล่นได้แล้ว!”