บทที่ 396

"เงื่อนไขอะไร?"

"ฉันต้องการเอาอัฐิพ่อฉันกลับมา"

อัฐิของฉือเจี้ยนกั๋วยังคงอยู่ในมือของคนตระกูลฉือ ก่อนหน้านี้ฉือหว่านเคยขอแล้ว แต่พวกเธอก็ไม่เคยยอมให้

ทันทีที่พูดถึงฉือเจี้ยนกั๋ว ใบหน้าของคนพวกนี้ก็เปลี่ยนสีเล็กน้อย

"ทำไมล่ะ? ฉันเป็นลูกสาวแท้ๆ ของพ่อฉันนะ ฉันไม่มีสิทธิ์เอาอัฐิพ่อฉันกลับมาหรือไง? พวกคุณไม่เคยเห็นพ่อฉันเป็นครอบครัวจริงๆ แล้วทำไมถึงยังเกาะอัฐิพ่อฉันไว้แน่นไม่ปล่อยอีก? ตอนนี้มีสองทางเลือก พวกคุณจะเลือกเก็บอัฐิพ่อฉัน หรือจะเลือกผลประโยชน์ของตระกูลฉือ พวกคุณเลือกเอาเอง"

คุณนายใหญ่ฉือจ้องหน้าฉือหว่านด้วยดวงตาขุ่นมัวแต่แฝงความเจ้าเล่ห์ เธอค้นพบว่า หลานสาวคนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

"ได้ ฉันจะคืนอัฐิของเจี้ยนกั๋วให้เธอ" คุณนายใหญ่ฉือตอบตกลง

หลี่หลันรีบคว้าแขนเสื้อคุณนายใหญ่ฉือ "แม่!"

ฉือหว่านเห็นการเคลื่อนไหวและสีหน้าทุกอย่างของพวกเธอ เธอหัวเราะเย็นชา "ฉันก็แค่ขออัฐิพ่อฉันคืน พวกคุณถึงกับกระวนกระวายแบบนี้ หรือมีความลับอะไรที่ไม่อยากให้ใครรู้?"

"เธอพูดเหลวไหลอะไร!" หลี่หลันตะโกนดุทันที "อัฐิพ่อเธอถูกตั้งบูชาอย่างดีในศาลเจ้าตระกูลฉือ ฉันแค่ไม่อยากให้เธอมารบกวนความสงบของเขา"

ฉือหว่านหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา "คนที่ทำลายความสงบของพ่อฉันมาตลอดก็คือพวกเธอต่างหาก พวกเธอขังเขาไว้ในตระกูลฉือ เพื่อให้เขานั่งมองภรรยาตัวเองไปสมสู่กับน้องชายตัวเอง แล้วยังทอดทิ้งลูกสาวแท้ๆ อย่างฉันอีกเนี่ยนะ?"

หลี่หลัน "แก!"

ฉือหว่านมองคนตระกูลฉือทีละคน คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลฉือที่พวกเธออาศัยอยู่ในทุกวันนี้ ก็เป็นเงินที่พ่อเธอซื้อให้ ค่าเล่าเรียนมหาวิทยาลัยของฉือไห่ผิงก็เป็นพ่อเธอจ่าย ฉือเหว่ยเย่ก็ได้พ่อเธอช่วยพาไปทำธุรกิจ แล้วสุดท้าย...พวกเขากลับตอบแทนพ่อเธอยังไง?

"ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเธอใช้ชีวิตหรูหราสุขสบายบนอัฐิพ่อฉัน ฉันถามหน่อย พวกเธอไม่เคยฝันเห็นพ่อฉันบ้างเลยเหรอ?"