บทที่ 414

ฮั่วซือหานไม่มีทางยอมให้เย่ฮวนเอ่อร์คบกับเฉินจิ้นเด็ดขาด

ฉือหว่านว่า “ประธานฮั่ว คุณยุ่งเรื่องชาวบ้านเกินไปแล้ว เรื่องของฮวนเอ่อร์มันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย”

ฮั่วซือหานมองฉือหว่าน “เล่นพอหรือยัง ถ้าพอแล้ว ฉันจะพาเธอกลับ”

พูดจบ ฮั่วซือหานก็คว้าข้อมือเรียวของฉือหว่านแล้วลากเธอไป

ซูเสี่ยวฝูร้องเรียกตามหลังสองครั้ง “หวานหว่าน! ประธานฮั่ว!”

…………

เฉินจิ้นกลับไปที่ห้องพักหลังเวทีเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาไม่ได้มาที่นี่บ่อยนัก แต่ที่นี่ได้เงินเยอะจริงๆ

เฉินจิ้นถอดเสื้อกล้ามขาวที่ขาดยับออก กำลังจะสวมเสื้อฮู้ดสีดำ แต่จู่ๆ ประตูก็เปิดออก เฉินจิ้นหันสายตาคมกริบไปทางประตู “ใคร”

เย่ฮวนเอ่อร์แอบตามมา ไม่คิดว่าจะได้เห็นร่างท่อนบนเปลือยเปล่าของเฉินจิ้นเข้า

หน้าเล็กๆ รูปไข่ของเธอขึ้นสีแดงก่ำทันที รีบยกมือสองข้างปิดหน้าตัวเอง “อ๊า!”

เฉินจิ้นรีบสวมเสื้อฮู้ดสีดำ จากนั้นคว้ากระเป๋าเตรียมออกไป

เขาไม่มีความตั้งใจจะพูดกับเย่ฮวนเอ่อร์เลย ทำเหมือนเธอเป็นอากาศไป

เย่ฮวนเอ่อร์รีบขวางหน้าเขา “เฉินจิ้น นายจะทำเหมือนไม่รู้จักฉันเหรอ”

เฉินจิ้นหยุดก้าว “หลบไป”

แต่เย่ฮวนเอ่อร์ไม่ยอมหลบ

เฉินจิ้นเลี้ยวซ้าย เธอก็เลี้ยวซ้าย เฉินจิ้นเลี้ยวขวา เธอก็เลี้ยวขวา ขวางทุกทาง

เย่ฮวนเอ่อร์เท้าสะเอว พูดด้วยท่าทีเอาแต่ใจ “เว้นแต่นายจะพูดกับฉัน ไม่งั้นฉันไม่ให้ไป”

เฉินจิ้นยื่นมือคว้าคอเสื้อของเธอ แล้วยกเธอขึ้นเหมือนจับลูกเจี๊ยบ