บทที่ 422

แถมเธอยังถอดเสื้อนอกไปแล้วด้วย

เย่ฮวนเอ่อร์ "อ๊า...อื้อ!"

เย่ฮวนเอ่อร์กำลังจะร้องอีกครั้ง แต่เฉินจิ้นยกมือขึ้นปิดปากเธอไว้ ไม่ยอมให้เธอร้องออกมา

"อย่าร้องเสียงดังไปนะ เดี๋ยวแม่กับน้องฉันได้ยินเข้า เธออยากให้พวกเขามามุงดูกันหรือไง"

เย่ฮวนเอ่อร์กะพริบตากลมโตด้วยความตกใจมองเขา แล้วค่อยๆ เอามือเขาออก "ฉันไม่ร้องแล้ว นายวางฉันลงก่อน"

เฉินจิ้นปล่อยมือ เย่ฮวนเอ่อร์ก็ปีนลงจากตัวเขา

แต่เย่ฮวนเอ่อร์ดันไปโดนอะไรบางอย่างเข้า และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอสัมผัสมัน เธอเอื้อมมือไปด้วยความสงสัย "ตรงนี้ของนายคืออะไรน่ะ"

"เย่ฮวนเอ่อร์ อย่าลู่นอกทาง!" เฉินจิ้นพยายามจะจับมือเล็กๆ ของเธอเอาไว้

แต่เย่ฮวนเอ่อร์ไวกว่ามาก เขาแทบไม่มีโอกาสห้าม

เฉินจิ้นตัวเกร็งขึ้นมาทันที มุมหางตาเริ่มแผดเผาไปด้วยไอร้อนของราคะ

เย่ฮวนเอ่อร์ก็เพิ่งจะรู้ตัว "โครม" สมองของเธอเหมือนระเบิด เธอก้าวถอยหลังไปหลายก้าว ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองเขา "นายนาย นาย..."

เฉินจิ้นเห็นเธอยังดูไร้เดียงสารีบหันหลังเดินออกไปทันที

เย่ฮวนเอ่อร์ "......"

โอ้พระเจ้า เมื่อกี้เธอทำอะไรลงไป

เย่ฮวนเอ่อร์รีบยกมือปิดหน้าที่แดงก่ำของตัวเอง เธอรู้สึกว่าไม่มีหน้าจะไปเจอหน้าใครแล้ว

เฉินจิ้นเดินออกไปแล้ว ไม่นานก็ได้ยินเสียงเย่ฮวนเอ่อร์ร้องเรียกออกมา "เฉินจิ้น!"

เฉินจิ้นหยุดเท้า

เย่ฮวนเอ่อร์ "ฉันกลัวว่าหนูจะกลับมา นายยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูให้ฉันหน่อยได้ไหม ฉันจะรีบอาบน้ำให้เสร็จไวๆ นะ ได้ไหม"

เฉินจิ้นจะปฏิเสธได้ยังไง "ได้"

เสียงน้ำดังซ่าๆ จากข้างใน เย่ฮวนเอ่อร์เริ่มอาบน้ำแล้ว

เฉินจิ้นเปิดหน้าต่างให้ลมเย็นจากข้างนอกพัดเข้ามา ห้องอุ่นหวานแบบนี้ทำให้ผู้ชายหลงใหลง่ายเกินไป เขาไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย

สิบกว่านาทีต่อมา เย่ฮวนเอ่อร์ก็ออกมา "ฉันอาบเสร็จแล้ว"