บทที่ 437

ฮั่วซือหานกดรับสาย ปลายสายมีเสียงชายหยาบกระด้างดังขึ้น “ประธานฮั่ว สวัสดีครับ”

ฮั่วซือหานถือโทรศัพท์ไว้ ใบหน้าไร้อารมณ์ “คุณเป็นใคร?”

“ประธานฮั่ว คุณไม่จำเป็นต้องรู้ว่าผมเป็นใคร แค่รู้ว่าคนที่คุณกำลังตามหาอยู่ในมือผมก็พอแล้ว”

หลี่หลันรีบพูดด้วยความร้อนใจ “เจียวเจียวถูกเขาจับไปแล้ว ประธานฮั่ว รีบช่วยเจียวเจียวเถอะค่ะ!”

ฮั่วซือหาน “ฉือเจียวอยู่ในมือคุณ?”

“ใช่ ตอนนี้ให้ฉือเจียวพูดกับประธานฮั่วหน่อย”

ไม่นาน เสียงของฉือเจียวก็ดังมาจากปลายสาย ฉือเจียวตะโกนลั่น “ซือหาน ช่วยฉันด้วย ช่วยด้วย ฉันกลัวมาก!”

ริมฝีปากบางของฮั่วซือหานเม้มแน่น กลายเป็นเส้นโค้งเย็นยะเยือก “คุณต้องการอะไร?”

“ประธานฮั่ว ผมต้องการเงิน เตรียมเงินสิบพันล้านเดี๋ยวนี้”

ฮั่วซือหานหัวเราะเยาะเย็น “คุณลักพาตัวคนอื่น แล้วมายื่นข้อเรียกร้องสิบพันล้านกับผม นี่มันพอจะทำให้คุณติดคุกตลอดชีวิตเลยนะ ไม่ได้ออกมาอีกแน่”

เสียงของชายคนนั้นไม่แสดงอาการกลัวเลยแม้แต่น้อย “ประธานฮั่ว อย่ามาขู่ผม ผมไม่ใช่เด็กที่จะกลัวอะไรง่ายๆ สิบพันล้านเพื่อช่วยฉือเจียวคนเดียว ประธานฮั่วยังคิดว่าแพงเหรอ งั้นถ้าเป็นสองคนล่ะ?”

สายตาของฮั่วซือหานพลันวาบขึ้น “สองคน? หมายความว่าไง?”

ในตอนนั้นเอง เซียวอี้วิ่งเข้ามา “ประธานฮั่ว แย่แล้ว หวานหว่านหายไป!”

เมื่อกี้เทพ C ยังไม่ออกมา เซียวอี้จึงขึ้นไปดู แล้วก็พบว่าฉือหว่านหายตัวไปแล้ว

ฉือหว่านหายไป

ฮั่วซือหานชะงักไปทันที รีบกำโทรศัพท์แน่น “ฉือหว่านก็อยู่ในมือคุณด้วยเหรอ?”

ในโกดังร้างชานเมืองฝั่งตะวันตก ฉือหว่านค่อยๆ ลืมตาขึ้น

เธอพบว่ามือเท้าของเธอถูกมัดไว้ ด้านหน้ามีชายรูปร่างใหญ่คนหนึ่งยืนอยู่ พร้อมกับลูกน้องในชุดดำอีกหลายคน