บทที่ 440

ฉือเจียวตกใจ รีบคว้ามือเขาไว้ “ซือหาน คุณจะไปไหน?”

ฮั่วซือหาน “ฉันจะกลับเข้าไป ฉือหว่านยังอยู่ข้างใน”

“ซือหาน คุณยังจะกลับไปช่วยฉือหว่านอีกเหรอ!”

ฮั่วซือหานดึงแขนของตัวเองออกจากมือของฉือเจียว “ฉันไม่มีทางทิ้งฉือหว่านไว้คนเดียวแน่”

พูดจบ ฮั่วซือหานก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปทันที

ฉือเจียวพยายามรั้งเขาไว้ “ซือหาน ฉันเจ็บหัวใจมากเลย ฉันจะเป็นลมอยู่แล้ว ฉัน... ฉันจะเป็นลมจริงๆ นะ”

แต่ไม่ว่าเธอจะร้องเรียกยังไง ฮั่วซือหานก็ยังคงเดินกลับไป

เมื่อเขากลับเข้าไปในโกดัง ก็พบว่าเตาปาและพวกลูกน้องชุดดำต่างล้มกลิ้งอยู่กับพื้น ไม่มีร่องรอยของฉือหว่านเลย

ฮั่วซือหานรีบพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อของเตาปา “ฉือหว่านอยู่ไหน?”

เตาปากุมตาไว้ ร้องโอดโอยแทบขาดใจ “เธอหนีไปแล้ว! ยัยผู้หญิงคนนี้ไม่รู้ว่าแอบแก้มัดตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วตอนที่พวกเราจะเข้าไปใกล้ เธอก็สาดยาใส่เราทันที โอย ตาฉัน... ตาฉันจะบอดอยู่แล้ว!”

เตาปากับพวกลูกน้องกำลังนอนดิ้นอยู่กับพื้น โดนยาของฉือหว่านเข้าไปเต็มๆ

ฮั่วซือหานรีบวิ่งเข้าไปข้างใน หน้าต่างของโกถังถูกเปิดออก ฉือหว่านหนีออกไปทางหน้าต่าง

ฮั่วซือหานควักมือถือออกมากดโทรทันที “จัดการที่นี่ให้เรียบร้อย แล้วก็หาตัวฉือหว่านให้เจอ!”

…………

ฮั่วซือหานพาฉือเจียวไปส่งที่โรงพยาบาล คุณนายใหญ่ฉือ หลี่หลัน และฉือถังมาถึงแล้ว หลี่หลันรีบจับมือฉือเจียวไว้ “เจียวเจียว ลูกไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“แม่ หนูไม่เป็นไร”

“แล้วฉือหว่านล่ะ?”

ฉือเจียวกัดริมฝีปากด้วยความแค้น “ยัยฉือหว่านหนีไปได้เอง”

อะไรนะ?

หลี่หลันชะงักไปเล็กน้อย ที่จริงแผนลักพาตัวครั้งนี้เป็นแผนที่เธอร่วมมือกับฉือเจียว ว่าจ้างเตาปาด้วยเงินก้อนโต