บทที่ 444

เมื่อฉือหว่านพูดจบ ฉือเจียวก็รีบเดินเข้ามา “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น…”

ฉือหว่านมองฉือเจียว “แล้วเธอหมายความว่ายังไง? อยากให้ฉันรักษาให้เหรอ?”

ฉือเจียว “…”

ฉือหว่านยกมุมปากยิ้ม “ฉันก็รักษาให้ได้นะ แต่เธอต้องร้องขอฉันก่อน”

ฉือหว่านบอกให้ฉือเจียวอ้อนวอนเธอ

สีหน้าของฉือเจียวซีดเผือด

ฉือหว่านรู้จักฉือเจียวดีเกินไป ฉือเจียวไม่เคยมองเธออยู่ในสายตา คิดว่าตัวเองสูงส่งเหนือกว่าเสมอ แล้วตอนนี้พอรู้ว่าเธอคือเทพ C ก็เหมือนโลกทั้งใบพังทลาย

ยิ่งต้องให้ฉือเจียวก้มหน้าลงอ้อนวอนเธอ แบบนี้ยิ่งกว่าตายเสียอีก

ไม่ใช่แค่ฉือเจียวเท่านั้น คุณนายใหญ่ฉือ หลี่หลัน ฉือถัง ต่างก็รู้สึกขมขื่นในใจไม่ต่างกัน

ฉือหว่านจ้องหน้าพวกเขาด้วยดวงตาใสแจ๋วและรอยยิ้มเย็น “ตอนนี้พวกคุณต้องการความช่วยเหลือจากฉัน การร้องขอก็ต้องมีความจริงใจ คำนี้ไม่ใช่พวกคุณสอนฉันเองเหรอ?”

หลี่หลัน “ฉือหว่าน เธอ…”

ฉือหว่าน “แน่นอน ถ้าไม่อยากขอร้องฉันก็ได้ งั้นก็เตรียมตัวดูฉือเจียวตายเถอะ”

“ฉือหว่าน หมอที่แท้จริงต้องมีเมตตา เธอจะพูดแบบนี้ได้ยังไง?” คุณนายใหญ่ฉือพูดขึ้น

มีเมตตา?

ฉือหว่านก้าวเข้าไปอีกสองก้าว มาหยุดตรงหน้าคุณนายใหญ่ฉือ “ใครๆ ก็พูดประโยคนี้กับฉันได้ ยกเว้นพวกคุณ พ่อของฉันตายยังไง จำเป็นต้องให้ฉันถามคุณอีกไหมคุณนายใหญ่ฉือ!”

คุณนายใหญ่ฉือเบิกตากว้างอย่างตกใจ หรือว่า… ฉือหว่านรู้แล้ว?

ฉือหว่านมองสีหน้าของเธอด้วยความพึงพอใจ ไม่รีบหรอก วันนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

เธอมีเวลาเล่นกับพวกนี้อีกเยอะ