บทที่ 468

ฉือเจียวยิ้มหวานอย่างเขินอาย

ขณะนั้น ประตูทางเข้าโรงแรมหาวถิงถูกเปิดออก ฉือหว่านและเซียวอี้มาถึงแล้ว

เซียวอี้พูดว่า “หวานหว่าน ผู้อำนวยการหลิวรออยู่แล้ว เราเข้าไปกันเถอะ”

ฉือหว่านเดินเข้าไปด้านใน แต่จู่ๆ เธอก็เห็นเงาร่างสองคนที่คุ้นเคย ทำให้เธอหยุดฝีเท้า

เซียวอี้มองตามสายตาของฉือหว่าน แล้วก็เห็นฮั่วซือหานกับฉือเจียวเช่นกัน

ตอนนี้ฮั่วซือหานและฉือเจียวนั่งจับมือกัน มองตากันอย่างลึกซึ้ง ดูหวานชื่นเหลือเกิน

เซียวอี้ยิ้มมุมปาก “ไม่คิดเลยว่า ประธานฮั่วจะยุ่งขนาดนี้ เมื่อคืนยังอุ้มเธอกลับไปนอนที่ห้อง คืนนี้ก็มาดินเนอร์กับฉือเจียวอีก แบบนี้เรียกว่าเดินอยู่ระหว่างผู้หญิงสองคน ประธานฮั่วนี่มัน ‘จอมบริหารเวลา’ เลยนะ”

พูดจบเซียวอี้ก็ส่ายหัว “ดูไม่ออกเลยนะว่า ประธานฮั่วเป็นผู้ชายเฮงซวย”

ฉือหว่านมองฮั่วซือหานกับฉือเจียว แล้วพูดขึ้นว่า “ไม่ ประธานฮั่วไม่ใช่ผู้ชายเฮงซวย”

เซียวอี้หันมามองฉือหว่าน

ฉือหว่านพูดต่อ “คนที่ประธานฮั่วชอบมาตลอดคือฉือเจียว เขาทุ่มเทความรักทั้งหมดให้ฉือเจียว เขาไม่ใช่คนเลว”

เซียวอี้ “ก็ได้ๆ หวานหว่าน เราไปกันเถอะ”

“อืม”

ฉือหว่านละสายตา เดินตามเซียวอี้เข้าไปด้านใน

ฝั่งฮั่วซือหานกับฉือเจียวไม่ได้เห็นฉือหว่านและเซียวอี้ ฮั่วซือหานปล่อยมือจากฉือเจียว แล้วหยิบมีดกับส้อมขึ้นมาเริ่มหั่นสเต็กอย่างสง่างาม เขาถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก “ฉือเจียว เธอยังจำครั้งแรกที่เราเจอกันในถ้ำนั้นได้ไหม?”

ฉือเจียวที่กำลังหั่นสเต็กชะงักไปทันที เธอเงยหน้ามองฮั่วซือหาน “ซือหาน คุณถามเรื่องนี้ทำไมเหรอ?”

ฮั่วซือหาน “นั่นคือครั้งแรกที่เราได้พบกัน ฉันไม่เคยลืมเลย ฉือเจียว เธอลืมแล้วเหรอ?”

สายตาของฉือเจียวเริ่มหลุกหลิก “ฉันไม่ลืมหรอก”