บทที่ 475

เขาเลือกฉือเจียวแล้ว

ขณะนั้นเอง “แกร๊ก” เสียงเปิดประตูอพาร์ตเมนต์ดังขึ้น ฉือหว่านปรากฏตัวที่หน้าประตู

เสียงเอะอะที่ฮั่วซือหานกับฉือเจียวทำในโถงทางเดินนั้นดังเกินไป ฉือหว่านได้ยินเข้าจึงเปิดประตูออกมาดู แล้วก็เห็นภาพของฮั่วซือหานกับฉือเจียวที่กำลังกอดกันแนบแน่น

ฉือหว่านชะงักไปเล็กน้อย

ฮั่วซือหานได้ยินเสียงก็รีบผละจากฉือเจียว หันไปมองฉือหว่าน

สายตาของทั้งสองสบกัน

ฮั่วซือหานรู้สึกเจ็บแปลบในใจ ไม่รู้เพราะอะไร การปล่อยฉือหว่านไปตอนนี้กลับทำให้เขารู้สึกเจ็บใจขึ้นมา

ฉือเจียวแสยะยิ้มอย่างได้ใจ แล้วก็ร้องขึ้นว่า “โอ๊ย~”

ฮั่วซือหานรีบหันไปมองฉือเจียว “เธอเป็นอะไร?”

ฉือเจียวทำหน้าท่าทางอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง “ซือหาน ขาฉันชาไปหมด เดินไม่ไหวแล้ว~”

พูดจบก็ยื่นมือออกไป “ซือหาน อุ้มฉันหน่อยนะ”

ฮั่วซือหานไม่ได้ปฏิเสธ เขาอุ้มฉือเจียวขึ้นแนบอกอย่างง่ายดาย

เขาอุ้มฉือเจียวผ่านหน้าฉือหว่านเข้าประตูอพาร์ตเมนต์ของตนไป

ฉือเจียวหันมามองฉือหว่าน แล้วยักคิ้วใส่อย่างได้ใจในความหมายที่ว่า เธอแพ้ฉันตลอดกาล

เพียะ

ฮั่วซือหานปิดประตูลง

ภาพของทั้งสองคนนั้นหายไปจากสายตา ใบหน้าของฉือหว่านยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ ไม่มีความรู้สึกใดๆ สะท้อนออกมา เธอกับฮั่วซือหาน… มันจบไปแล้ว

ฉือหว่านยกมือขึ้นลูบท้องที่ยังแบนราบของตนเบาๆ แล้วหันหลังกลับเข้าไปข้างใน