บทที่ 48

ตอนนั้น เธอคงจะเจ็บมากสินะ?

ฮั่วซือหานค่อยๆ วางมือบนเอวของเธอ ลูบไล้ผิวที่นุ่มละมุนเบาๆ เขายอมรับว่าในใจมีความรู้สึกเวทนาต่อเธอเพิ่มขึ้น

เขาก้มหน้าลง กระซิบข้างใบหูเธอ เสียงทุ้มต่ำจากการเพิ่งตื่นยังแฝงความแหบพร่า "ฉือหว่าน... ฉันทำเธอเจ็บใช่ไหม? ขอโทษนะ"

เขาพูดขอโทษเธอเบาๆ

ฉือหว่านที่กำลังหลับสนิทไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ ลมหายใจของเธอสม่ำเสมอ เส้นผมนุ่มๆ ของเธอก็ดูหอมละมุนไปหมด

ฮั่วซือหานรู้สึกเหมือนมีถ่านไฟร้อนๆ กลิ้งอยู่ในลำคอ เขาพยายามหลบสายตาจากร่างอ่อนเยาว์ที่ชวนหลงใหลของเธอ แต่สุดท้ายก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่ โน้มหน้าลงไปใกล้...

ใกล้จนแทบจะจรดริมฝีปากลงบนเส้นผมนุ่มหอมของเธอ...

แต่ก่อนที่เขาจะสัมผัสเธอ ฉือหว่านก็ขยับตัวเล็กน้อย ส่งเสียงอืออาเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น

เธอตื่นแล้ว

สติของฮั่วซือหานกลับมาแทบจะทันที เขาชะงักค้างไป ตกใจตัวเองว่ากำลังทำอะไรอยู่?

เขาเพิ่งจะคิดจะจูบเส้นผมของฉือหว่านอย่างนั้นเหรอ?!

เขาฮั่วซือหาน ผ่านหญิงงามมามากมายขนาดไหน? แล้วทำไมตอนนี้กลับเสียการควบคุมเพราะฉือหว่าน?

ฮั่วซือหานผละตัวออกจากเธออย่างรวดเร็ว รีบเปิดผ้าห่มแล้วลุกออกจากเตียงทันที

ฉือหว่านลุกขึ้นนั่ง ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย เธอกำมือเล็กๆ ถูดวงตาที่เพิ่งตื่นขึ้นมา "คุณตื่นแล้วเหรอ? ไข้ลดหรือยัง?"

ฉือหว่านลงจากเตียง ก่อนจะยื่นมือออกไป ตั้งใจจะเช็กอุณหภูมิที่หน้าผากของเขา

แต่ยังไม่ทันได้สัมผัส ฮั่วซือหานก็ยกมือขึ้นปัดออก

ฉือหว่านชะงักไป นี่เขาทำอะไรของเขาน่ะ?

เธอแค่จะจับหน้าผากเขาดูเท่านั้นเอง ทำไมต้องมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้?

ฮั่วซือหานหันหลังเดินไปที่ห้องน้ำทันที "ฉันไปอาบน้ำก่อน"

ไม่นาน เสียงน้ำจากฝักบัวก็ดังขึ้น เขากำลังอาบน้ำเย็น...

ฉือหว่านงงไปชั่วขณะ "ฮั่วซือหาน นี่มันเช้าอยู่เลย นายจะอาบน้ำเย็นทำไม! แผลที่หลังห้ามโดนน้ำ นายได้ยินไหม?"

ฮั่วซือหานไม่ตอบอะไร

ฉือหว่านถอนหายใจ เธอคงคิดมากไปเองแต่เช้า ไม่รู้ว่าเขากำลังเป็นบ้าอะไร ปล่อยเขาไปละกัน