บทที่ 491

เลขาจ้าวหันกลับมา มองไปที่ฮั่วซือหาน “ประธานครับ มีอะไรจะสั่งเพิ่มเติมหรือเปล่าครับ”

ฮั่วซือหานยังรู้สึกกระสับกระส่ายในใจ เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ดีเกิดขึ้น เขาเม้มริมฝีปาก “คุณลองไปดูที่ห้องฉือหว่าน…”

แต่ยังไม่ทันพูดจบ ฉือเจียวก็ร้องออกมา “โอ๊ย!”

ฮั่วซือหานลุกขึ้นทันที “ฉือเจียว เธอเป็นอะไร?”

“ซือหาน ฉันเจ็บหัวใจ”

ร่างของฉือเจียวอ่อนแรง ทรุดลงไปในอ้อมกอดของฮั่วซือหานทันที

เลขาจ้าวรีบจะก้าวขึ้นมาดู “ประธาน…”

แต่ฉือเจียวจับจ้องเลขาจ้าวไว้ พอเห็นเขาจะพูดอะไรขึ้นมาก็รีบยกมือขึ้นโอบรอบคอฮั่วซือหาน “ซือหาน ฉันเจ็บหัวใจมากจริงๆ รีบพาฉันไปโรงพยาบาลเถอะ”

เธอยกมือกดหน้าอกตัวเอง “ตรงนี้เจ็บจนหายใจไม่ออกเลย…”

ฮั่วซือหานไม่ลังเล อุ้มฉือเจียวขึ้นแนบอก “ฉือเจียว ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”

ฮั่วซือหานรีบอุ้มฉือเจียวออกไป

...

เย่ฮวนเอ่อร์มาถึงอพาร์ตเมนต์ของซูเสี่ยวฝูแล้ว เธอกำลังจะเคาะประตู แต่ประตูกลับเปิดออกเอง

เธอรีบเดินเข้าไปอย่างร้อนรน “หวานหว่าน พี่เสี่ยวฝู! หวานหว่าน พี่เสี่ยวฝู อยู่ไหนกัน!”

ภายในห้องเงียบสงัด ข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้น แต่ไม่เห็นแม้แต่เงาของฉือหว่านกับซูเสี่ยวฝู

หัวใจของเย่ฮวนเอ่อร์เต็มไปด้วยความกังวล ฉือหว่านมาถึงก่อนเธอ แต่ตอนนี้กลับหายไปพร้อมกับซูเสี่ยวฝู

เธอเปิดประตูห้องพัก แล้วก็เห็นซูเสี่ยวฝูนอนหมดสติอยู่บนพื้น

ซูเสี่ยวฝูหมดสติ

เย่ฮวนเอ่อร์รีบเข้าไปประคองเธอขึ้นมา “พี่เสี่ยวฝู! เป็นอะไรไป! รีบตื่นสิ!”