บทที่ 513

เฉินจิ้นมองท่านหลิน แล้วเรียกเบาๆ ว่า “ผอ.หลิน”

ท่านหลินเป็นผู้อำนวยการโรงเรียน ส่วนเฉินจิ้นเป็นนักเรียนของเขา ต่างรู้จักกัน

ท่านหลินพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็ยื่นมือไปหาเย่ฮวนเอ่อร์ “ฮวนเอ่อร์ กลับบ้านกับพ่อ”

เย่ฮวนเอ่อร์หันไปมองเฉินจิ้นนิดหนึ่ง เดิมทีเธออยากให้เฉินจิ้นไปส่ง แต่ในเมื่อพ่อมาแล้ว เธอก็ต้องกลับไปกับพ่อ

เย่ฮวนเอ่อร์เดินไปยืนข้างท่านหลิน

ท่านหลินหันไปมองเฉินจิ้น แล้วพูดอย่างอ่อนโยน “เฉินจิ้น ตอนนี้ก็มืดแล้ว กลับด้วยกันเถอะ ฉันจะไปส่งนายก่อน”

เฉินจิ้นปฏิเสธ “ขอบคุณครับผอ.หลิน แต่ผมกลับเองได้”

ท่านหลินพยักหน้า “งั้นก็ขับดีๆ ล่ะ มีอะไรก็ติดต่อฉันได้เลย”

พูดจบ ท่านหลินก็พาเย่ฮวนเอ่อร์หมุนตัวจากไป

เย่ฮวนเอ่อร์หันกลับไปมองเฉินจิ้น เธอไม่อยากจากเขา เธอโบกมือน้อยๆ ให้เขาอย่างอาลัย

เฉินจิ้นยืนอยู่ที่เดิม มองตามร่างของเย่ฮวนเอ่อร์ที่จากไป

......

เย่ฮวนเอ่อร์กับท่านหลินขึ้นรถหรู คนขับขับรถอยู่ข้างหน้า ท่านหลินพูดขึ้น “เสี่ยวเยา ว่ามาเถอะ ลูกกับเฉินจิ้นนี่มันยังไงกันแน่? คบกันอยู่เหรอ?”

เย่ฮวนเอ่อร์หน้าแดง แต่เธอก็ยอมรับอย่างไม่ปิดบัง “พ่อคะ หนูชอบเฉินจิ้นค่ะ”

ท่านหลิน “ไร้สาระ ลูกกับเฉินจิ้นไม่เหมาะกันหรอก”

เย่ฮวนเอ่อร์ชะงัก “พ่อมีอคติกับเฉินจิ้นเหรอคะ? หนูเข้าใจแล้ว พ่อก็เป็นคนที่ตัดสินคนจากภายนอกเหมือนกัน!”

ท่านหลิน “เสี่ยวเยา พ่อไม่ได้พูดถึงชาติกำเนิดของเฉินจิ้น เด็กคนนี้เก่งมาก ตอนนั้นเขาสอบได้ที่หนึ่งของประเทศ พ่อยังไปเชิญเขามาด้วยตัวเอง พ่อให้ความสำคัญกับคนมีความสามารถ จะไปมีอคติกับเฉินจิ้นได้ยังไง?”

เย่ฮวนเอ่อร์รู้จักพ่อของตัวเองดี เธอรู้ว่าพ่อไม่ได้เป็นคนแบบนั้นจริงๆ “งั้นทำไมพ่อถึงไม่ให้หนูคบกับเขาล่ะ?”