บทที่ 521

เย่ฮวนเอ่อร์มองคนตระกูลฉือที่หน้าซีดราวกับตายไปแล้ว จากนั้นก็ยื่นมือชี้ไปที่ฉือเจียว “ประธานฮั่ว ฉือเจียวเป็นสิบแปดมงกุฎ!”

ซูเสี่ยวฝู “ประธานฮั่ว ตอนนี้สิ่งที่คุณควรทำที่สุดคือจัดการกับฉือเจียวคนนี้!”

ฮั่วซือหานค่อยๆ ปล่อยฉือหว่านออก เขาหันหลังกลับ ดวงตาแดงก่ำมองไปยังฉือเจียว

ฉือเจียวหน้าซีดเผือด “ซือหาน ฉัน…ฟังฉันก่อน...”

ฮั่วซือหานมองเธอด้วยสายตาเย็นชาแฝงไปด้วยความโหดเหี้ยม “ได้ ตอนนี้ฉันจะให้โอกาสเธอหนึ่งครั้ง พูดมาให้ดี ว่าทำไมเธอถึงสวมรอยเป็นฉือหว่าน ทำไมขโมยหยกของฉือหว่าน ทำไมหลอกฉันมาตลอดหลายปีนี้ เธอมีโอกาสแค่ครั้งเดียว ถ้าพูดไม่ดี ฉันจะให้คนตระกูลฉือทั้งตระกูลฝังไปพร้อมเธอ!”

วันนี้คนตระกูลฉือมาครบ สีหน้าพวกเขาพลันซีดเผือดในพริบตา

คุณนายใหญ่ฉือขาอ่อนจนเกือบทรุดลงไปกับพื้น

ตระกูลฉือไม่อาจตายตามไปด้วย

ไม่ได้!

ฉือเจียววิ่งเข้าไปข้างหน้า คว้าแขนเสื้อฮั่วซือหานไว้ “ซือหาน ขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว... ฉันสวมรอยเป็นฉือหว่านจริง แต่นั่นเพราะฉันรักคุณ ฉันรักคุณมากจริงๆ ถึงได้...”

คำพูดยังไม่ทันจบ ฮั่วซือหานก็ผลักฉือเจียวออกอย่างแรง “เธอรักฉันแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน!”

“อ๊ะ!” ฉือเจียวทรงตัวไม่อยู่ ล้มลงไปกองกับพื้น

หลี่หลันกับฉือไห่ผิงรีบเข้ามา “เจียวเจียว เป็นอะไรหรือเปล่า?”

ฮั่วซือหานมองฉือเจียวจากที่สูงด้วยแววตาเหยียดหยาม “ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ถ้าเธอไม่สวมรอยเป็นฉือหว่าน เธอคิดว่าฉันจะเลี้ยงเธอไว้ข้างกายเหรอ? ฉันคิดมาตลอดว่าเธอคือฉือหว่าน เป็นเธอที่ทำให้ฉันกับฉือหว่านพลาดกันมาหลายปี เป็นเธอที่ทำให้ฉันกับฉือหว่านเดินสวนกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉือเจียว เธอทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงจริงๆ!”