บทที่ 559

หลี่หลันตั้งใจจะตบหน้าฉือหว่านให้แรงที่สุด

แต่ฝ่ามือนั้นยังไม่ทันฟาดลง ก็ถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งคว้าข้อมือไว้แน่น หยุดการกระทำของเธอไว้ทันที

หลี่หลันเงยหน้าขึ้น ก็เห็นว่าคนที่ปรากฏตัวคือ ลี่มั่วเฉียน

ลี่มั่วเฉียนยืนขวางหน้าเธอและฉือหว่าน แทนที่ฝ่ามือของหลี่หลันจะฟาดโดนใบหน้าฉือหว่าน กลับถูกชายคนนี้สกัดเอาไว้

สีหน้าของหลี่หลันเปลี่ยนไปทันที เธอไม่คิดเลยว่าลี่มั่วเฉียนจะปกป้องฉือหว่าน

ตามที่เธอรู้ ลี่มั่วเฉียนแทบไม่มีความเกี่ยวข้องใกล้ชิดกับฉือหว่าน และตอนนี้ฉือเจียวก็เป็นลูกสาวของลี่มั่วเฉียนแท้ๆ ฉือเจียวนอนป่วยไม่รู้สึกตัวอยู่ คิดตามเหตุผลแล้ว ลี่มั่วเฉียนไม่น่าจะมาเข้าข้างฉือหว่านได้

หลี่หลันรู้สึกหงุดหงิดใจอย่างแรง “ประธานลี่ ฉือหว่านคนนี้ถึงกับกล้าลงมือวางยาพิษเจียวเจียว ทำให้เธอยังไม่ฟื้นตัวจนตอนนี้ ฉันก็แค่อยากสั่งสอนเธอเล็กน้อยเท่านั้น”

คุณนายใหญ่ฉือรีบพูดเสริม “ใช่ค่ะ ประธานลี่ ฉือหว่านถึงกับกล้าลงมือกับเจียวเจียว ถ้าไม่ได้รีบพาไปหาหมอ ป่านนี้เจียวเจียวคงอันตรายถึงชีวิตแล้ว ต้องจัดการให้เข็ดหลาบจริงๆ ค่ะ!”

ฉือหว่านมองแผ่นหลังของลี่มั่วเฉียนที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้าเขา เขาตัวสูงใหญ่ บดบังร่างของเธอได้มิด มองจากมุมเธอเห็นเพียงไหล่กว้างและสง่าผ่าเผยนั้น พลังอำนาจนิ่งลึกที่สั่งสมมานานของเขาทำให้คนรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด

ฉือหว่านนึกถึงพ่อของเธอ ฉือเจี้ยนกั๋ว ไหล่ของพ่อเธอก็เคยกว้างแบบนี้เช่นกัน

แต่เธอก็ไม่มีพ่อมาเนิ่นนานแล้ว

ขณะที่ฉือหว่านเหม่อลอย ลี่มั่วเฉียนก็สะบัดข้อมือของหลี่หลันออกอย่างแรง จนอีกฝ่ายถอยหลังไปหลายก้าว

ทั้งหลี่หลันและคุณนายใหญ่ฉือต่างก็ดูออกไม่ถูกว่าเขาคิดอะไรอยู่ “ประธานลี่ หรือว่าคุณจะไม่ลงโทษฉือหว่านเหรอคะ?”

ลี่มั่วเฉียนไม่มองพวกเธอ แต่หันไปถามฉือหว่าน “เป็นเธอใช่ไหมที่วางยาพิษเจียวเจียว?”

เขาถามเธออย่างตรงไปตรงมา

ฉือหว่านตกใจนิดหน่อย เธอนึกว่าลี่มั่วเฉียนจะเหมือนคนในตระกูลฉือคนอื่นๆ ที่ตัดสินเธอทันทีโดยไม่ฟัง แต่เขากลับถามเธอด้วยตัวเอง