บทที่ 578

เย่ฮวนเอ่อร์ “หุบปากไปเลย จ้าวอี้!”

จ้าวอี้สะบัดมือเย่ฮวนเอ่อร์ออก แล้วพุ่งเข้าไปจะต่อยเฉินจิ้นอีกหมัด

แต่ครั้งนี้ไม่ได้ผล เฉินจิ้นคว้ากำหมัดที่พุ่งมาไว้แน่น แล้วผลักอย่างแรง จ้าวอี้เซถอยหลังไม่กี่ก้าวก่อนจะล้มลงนั่งบนพื้น

เย่ฮวนเอ่อร์รีบยืนขวางไว้ “เฉินจิ้น พอแล้ว!”

เฉินจิ้นมองเย่ฮวนเอ่อร์ “หมัดเมื่อกี้ ก็ถือว่าเป็นการตอบแทนคืนแล้วกัน”

หากเขาไม่ตั้งใจให้โดน เมื่อกี้จ้าวอี้ไม่มีทางแตะตัวเขาได้ด้วยซ้ำ

เย่ฮวนเอ่อร์อึ้งไป

เฉินจิ้น “เธอกับจ้าวอี้รีบออกไปจากที่นี่เถอะ จากนี้ไปฉันไม่อยากเห็นพวกเธออีก”

พูดจบ เฉินจิ้นก็หันหลังจะเดินจากไป

เย่ฮวนเอ่อร์ร้องเรียก “เฉินจิ้น!”

เฉินจิ้นหยุดฝีเท้าลง

ขณะนั้นเอง สวี่เชี่ยนก็วิ่งเข้ามาเกาะแขนเขา “เฉินจิ้น ออกมาทำไมเนี่ย?”

พูดพลางเธอก็มองไปทางเย่ฮวนเอ่อร์กับจ้าวอี้ “นายรู้จักพวกเขาด้วยเหรอ?”

เฉินจิ้นขยับริมฝีปากบาง เอ่ยเสียงเย็นชา “ไม่รู้จัก”

สวี่เชี่ยนดีใจ “งั้นกลับเข้าไปเถอะ พ่อฉันมาแล้ว เมื่อกี้ยังถามหาเธออยู่เลย”

เฉินจิ้นพยักหน้า “อืม”

เขาเดินกลับเข้าไปกับสวี่เชี่ยน

เขาไปแล้ว ไปกับผู้หญิงคนอื่น

เย่ฮวนเอ่อร์ยืนนิ่ง น้ำตาเอ่อคลอจนพร่ามัว มองแผ่นหลังเฉินจิ้นที่ค่อยๆ หายไปในความมืด

จ้าวอี้ลุกขึ้นยืน “เย่ฮวนเอ่อร์ เห็นรึยัง นี่แหละคนที่เธอชอบ เขาทำให้เธอเสียใจขนาดนี้ เขาไม่ใช่คนดีหรอก ลืมเขาเถอะ!”

เย่ฮวนเอ่อร์หันมามองจ้าวอี้ “เฉินจิ้นไม่ใช่คนดี แล้วนายเหรอ เป็นคนดีนักหรือไง?”

จ้าวอี้ “ฉัน…”

เย่ฮวนเอ่อร์ไม่พูดอะไรอีก เธอหมุนตัวเดินหนีไป