บทที่ 622

ฉือไห่ผิงล้มลงกับพื้น ฉือหว่านรีบกดมือไว้ที่บาดแผลของเขา “คุณอดทนไว้นะ ฉันจะฝังเข็มให้เดี๋ยวนี้”

เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ฉือไห่ผิงจะลุกขึ้นมาบังมีดแทนเธอ เป็นสิ่งที่เธอไม่คาดคิดเลยจริงๆ

แต่ฉือไห่ผิงส่ายหน้า เขารู้ว่ามันสายเกินไปแล้ว ชีวิตของเขามาถึงจุดจบแล้ว

ฉือไห่ผิงมองฉือหว่านด้วยความรู้สึกผิดและเสียดาย เขามีเรื่องมากมายอยากจะพูดออกมา แต่เปิดปากได้เพียงเสียงแหบพร่าที่ฟังไม่ออก “ขอโทษ...”

พูดจบ มือของฉือไห่ผิงก็ร่วงลง เขาหลับตาลง

ฉือหว่านมองเขา “อดทนหน่อยนะ ฉันจะช่วยคุณ คุณต้องไม่เป็นอะไร...”

หลี่หลันย่อตัวลง เอามือแตะที่ปลายจมูกของฉือไห่ผิง ตรงนั้น...ไม่มีลมหายใจแล้ว

ฉือไห่ผิง...ตายแล้ว

เขาตายไปต่อหน้าต่อตาเธอ

ตายด้วยน้ำมือของเธอ

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้นมองหลี่หลัน “ทำไมต้องทำแบบนี้? คุณคิดจะฆ่าฉันเหรอ? ฉันคือลูกแท้ๆ ของคุณนะ”

ฉือหว่านตกตะลึง ถึงแม้ในอดีตหลี่หลันจะไม่ชอบเธอ และรักฉือเจียวมากกว่า เธอก็ยอมรับได้ แต่การที่หลี่หลันลงมือฆ่าเธอแบบนี้ ทั้งที่เธอคือลูกสาวแท้ๆ ของหลี่หลัน มันเกินกว่าจะรับไหว

แม่คนหนึ่งถึงกับโหดร้ายถึงเพียงนี้!

หากไม่ใช่เพราะฉือไห่ผิงลุกขึ้นมาบัง เธอก็คงตายไปแล้ว!

ฉือเจียวเห็นฉือไห่ผิงตายกลับไม่เสียใจเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้เธอแค่อยากให้ลี่มั่วเฉียนรับเธอเป็นลูก เธอยังโกรธฉือไห่ผิงด้วยซ้ำที่ไปช่วยฉือหว่าน มันขาดอีกแค่นิดเดียวเท่านั้น เสียดายเกินไป!

ฉือเจียวรีบเร่ง “แม่! แม่ฆ่าผิดคนแล้ว รีบจัดการฉือหว่านสิ! โอกาสแบบนี้จะปล่อยให้หลุดมือไม่ได้!”

หลี่หลันลุกขึ้นทันที มีดเปื้อนเลือดยังอยู่ในมือ เธอมองฉือหว่านด้วยสายตาโกรธแค้น “ฉือหว่าน ฉันไม่เคยชอบเธอเลย ตรงกันข้าม ฉันอยากให้เธอหายไปจากโลกนี้ เธอตายซะเถอะ!”