บทที่ 665

ฮั่วซือหานโน้มหน้าเข้ามา ใบหน้าคมเข้มของเขาใกล้ฉือหว่านมากขึ้นทุกที มือยังโอบรอบเอวเธอแน่น เขากดเสียงต่ำถาม “ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

สามปีแล้วที่ฉือหว่านและฮั่วซือหานห่างกัน ฉือหว่านรู้สึกถึงกลิ่นหอมสะอาดและความอบอุ่นของร่างกายเขา ความรู้สึกที่คุ้นเคยผุดขึ้นในใจเธออย่างห้ามไม่อยู่

ไม่นานเธอก็รีบตั้งสติ ใช้มือยันอกเขา “ประธานฮั่ว ฉันไม่เป็นไร ขอบคุณค่ะ”

แต่เขายังไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังกอดแน่นกว่าเดิม “เมื่อกี้กำลังคิดอะไรอยู่?”

ฉือหว่าน “ฉันไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น”

“ไม่จริง เธอคิด ฉือหว่าน เธอกำลังคิดถึงฉัน”

ฉือหว่าน เธอกำลังคิดถึงฉัน!

ฉือหว่านรู้สึกไม่สบายใจ ร่างกายทั้งสองแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงความใกล้ชิด เธอพยายามผลักเขาออก “ประธานฮั่ว กรุณาปล่อยด้วยค่ะ”

“ถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะ?”

ตอนนี้ทั้งสองตัวแนบชิดติดกัน ร่างสูงตรงของชายหนุ่ม และร่างอ่อนนุ่มของหญิงสาวที่แนบชิดกัน ทำให้บรรยากาศดูคลุมเครือ ฉือหว่านเริ่มขัดขืน “ประธานฮั่ว ปล่อยค่ะ!”

“ถ้าไม่ปล่อยล่ะ?”

เขาไม่ยอมปล่อย

ฉือหว่านเริ่มรู้สึกคิดผิดที่มาบริษัทกับเขา

ฉือหว่านเริ่มดิ้น และขมวดคิ้วมองเขา “ประธานฮั่ว ให้เกียรติกันด้วยค่ะ ถ้าคุณยังไม่ปล่อย ฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะคะ!”

เธอดิ้นพล่านเหมือนงูเลื่อยอยู่ในอ้อมอกเขา ฮั่วซือหานสัมผัสได้ถึงส่วนโค้งนูนของเธอ ร่างกายของเขาที่จำศีลมาสามปีเริ่มมีความรู้สึกร้อนผ่าว

ฮั่วซือหานหัวเราะเบาๆ “เธอจะไม่เกรงใจฉันยังไง?”

ฉือหว่าน “…ประธานฮั่ว คุณกำลังฉวยโอกาสใช่ไหม ตอนนี้ลูกฉันถูกจับไป คุณพาฉันมาที่นี่เพราะมีเจตนาอื่นใช่ไหม?”

สีหน้าฮั่วซือหานเคร่งขึ้น เขาพูดช้าๆ “ฉือหว่าน ถ้าฉันคิดจะฉวยโอกาสจริง ฉันคงไม่พาเธอมาที่ออฟฟิศ แต่คงพาไปที่เตียงของฉัน แล้วเสนอเงื่อนไขในการช่วยเหลือ เช่น ให้เธอนอนกับฉัน ฉันถึงจะช่วยลูกสาวเธอแล้ว!”