บทที่ 673

บนชั้นสอง ลี่เจียวมองภาพเบื้องล่างด้วยความตกตะลึง เธอไม่คิดเลยว่าฮั่วซือหานจะมาถึงที่นี่

เธอได้เตือนฉือหว่านซ้ำแล้วซ้ำอีกว่าอย่าบอกเรื่องนี้กับคนที่สอง แล้วฮั่วซือหานมาถึงที่นี่ได้ยังไง?

ฮั่วซือหานมองฉือหว่าน ถามด้วยความห่วงใย “ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

ฉือหว่านส่ายหน้า “ไม่เป็นไร คุณมาทันเวลาพอดีเลย”

พูดจบ ฉือหว่านก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หัวเราะเยาะเสียงเย็น “เธอแปลกใจใช่ไหมว่าทำไมฮั่วซือหานถึงมา? ฉันเป็นคนแจ้งเขาเอง!”

ลี่เจียวชะงัก “อะไรนะ?”

ฉือหว่านพูดต่อ “ตอนคุยโทรศัพท์กัน เธอเตือนฉันนักหนาไม่ให้บอกเรื่องนี้กับคนที่สอง คนที่สองที่ว่า...ก็คือฮั่วซือหานใช่ไหม? เธอไม่อยากให้เขารู้ใช่ไหม? งั้นฉันก็จะบอกเขาโดยเฉพาะ แบบนี้ไงฉันถึงสามารถเปลี่ยนจากเป็นฝ่ายถูกกระทำมาเป็นฝ่ายรุกได้!”

ลี่เจียว “...”

เธอถึงกับพูดไม่ออก ฉือหว่านเล่นกลับแบบสวนทางกับความคิดเธอทั้งหมด แผนทุกอย่างที่เธอวางไว้พังพินาศ

เหมือนทุกครั้งที่เธอปะทะกับฉือหว่าน เธอก็แพ้ตลอด

ขณะนั้น ฉือหว่านกวาดตามองทั่วไร่องุ่นด้วยดวงตาใสคม “คนของฮั่วซือหานล้อมที่นี่ไว้หมดแล้ว เธอก็ภาวนาเถอะว่าอย่าให้ถูกลากตัวออกมาก็แล้วกัน!”

ตู๊ด ตู๊ด...ฉือหว่านกดวางสาย

บนชั้นสอง ลี่เจียวเริ่มแตกตื่น เพราะเธอเห็นว่าไร่องุ่นส่วนตัวนี้ถูกล้อมไว้หมดแล้ว ความจริงแล้วคืนนี้ ฉือหว่านเพียงแค่ใช้แผนลวงหลอกศัตรูให้เข้ามาติดกับดักเท่านั้น

จบแล้ว เธอต้องหาทางหนี!

ลี่เจียวหายตัวไป

ด้านล่าง ฮั่วซือหานช่วยติดกระดุมเสื้อคลุมสีดำให้ฉือหว่าน ฉือหว่านกล่าว “คนร้ายยังอยู่ในไร่องุ่นแห่งนี้ คืนนี้ต้องจับมันให้ได้!”