บทที่ 677

เสียงน้ำไหล “ซ่าๆ” ดังออกมาจากห้องน้ำด้านใน ฉือหว่านกำลังอาบน้ำอยู่

ฮั่วซือหานยืนอยู่ข้างหน้าต่าง เขาเปิดหน้าต่างออก ปล่อยให้อากาศเย็นจากภายนอกพัดเข้ามาช่วยระบายความร้อนในร่างกาย

แค่คิดถึงเรือนร่างอันอ่อนหวานและเย้ายวนของฉือหว่าน เขาก็รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วตัว

ภาพความเร่าร้อนที่เขาเคยได้แนบชิดกับฉือหว่านเมื่อสามปีก่อนผุดขึ้นในหัวไม่หยุด เขาแทบจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่

เขาคิดถึงฉือหว่าน คิดถึงจนแทบทนไม่ไหว

เสียงน้ำภายในห้องน้ำหยุดลง ฮั่วซือหานปิดหน้าต่างลง ไม่นานประตูก็เปิดออก ฉือหว่านเดินออกมา

เพราะชุดนอนที่ได้มาใส่ไม่ได้ ฉือหว่านจึงไปเปิดตู้ในห้องน้ำ หยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวของฮั่วซือหานมาใส่แทน

เสื้อเชิ้ตผู้ชายตัวโคร่งคลุมร่างบอบบางของเธอไว้ ด้านล่างเรียวขาสองข้างยังเปลือยเปล่า เรียวยาว กระชับ ได้รูป ปลายเท้าสวมรองเท้าแตะสีขาว ผมยาวเปียกนิดๆ สลวยไหลลงมาตามไหล่ ความงามหลังอาบน้ำของเธอเหมือนพีชสุกฉ่ำที่เชื้อเชิญให้ลิ้มลอง

เมื่อเห็นฮั่วซือหานจ้องมองเธอ ฉือหว่านก็ถลึงตาใส่เขาอย่างไม่สบอารมณ์ “มองอะไรนักหนา! มองอีกฉันควักลูกตาคุณออกมาแน่!”

ฮั่วซือหานยิ้มมุมปาก “ทำไมดุจัง?”

ฉือหว่าน “รู้ก็ดี! คืนนี้ฉันจะนอนโซฟา!”

ห้องพักนี้มีทั้งเตียงและโซฟา และโซฟาก็ใหญ่และนุ่มพอจะนอนได้สบาย

ฉือหว่านเดินไปที่โซฟา ล้มตัวนอนลง “ประธานฮั่ว คุณนอนเตียงเถอะค่ะ”

ฮั่วซือหานเดินมาหาเธอ “ไปนอนบนเตียงเถอะ ฉันจะนอนโซฟา”

ฉือหว่านปฏิเสธ “ประธานฮั่ว ที่นี่เป็นห้องของคุณ ขอบคุณที่คุณให้ฉันพักคืนนี้ ฉันจะนอนโซฟา คุณนอนเตียงเถอะค่ะ”

ฮั่วซือหาน “แล้วเธอคิดว่าผู้ชายอย่างฉันจะปล่อยให้ผู้หญิงนอนโซฟาได้ยังไง?”

พูดจบเขาก็ช้อนร่างเธอขึ้นอุ้มไว้ในอ้อมแขน

ร่างของฉือหว่านลอยขึ้นกลางอากาศทันที ขาเรียวขาวสวยของเธอแกว่งไปมาอย่างแรง “ประธานฮั่ว ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้!”

ฮั่วซือหานอุ้มฉือหว่านไปวางลงบนเตียง “เชื่อฟังหน่อย นอนบนเตียงเถอะ”

ฉือหว่าน “แต่...”