บทที่ 704

ลี่มั่วเฉียนมองแผ่นหลังของเจียงยิ่งเสวี่ยที่กำลังเดินจากไป เธอเดินสะบัดเอวไปมาอย่างมีเสน่ห์ยวนตา เขาทั้งโกรธทั้งหัวเราะออกมาอย่างขบขัน

หวงเสี่ยวอวี้ยื่นมืออยากจะเช็ดเลือดที่มุมปากให้ลี่มั่วเฉียน “มั่วเฉียน คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?”

แต่ยังไม่ทันได้สัมผัส ลี่มั่วเฉียนก็ถอยหลังหนึ่งก้าว “ผมกลับก่อน”

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินจากไป

มือของหวงเสี่ยวอวี้แข็งค้างอยู่กลางอากาศ พอลี่มั่วเฉียนไปแล้ว หน้ากากที่แสร้งทำอ่อนโยนก็หลุดออกทันที ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความอาฆาตและความมืดมน

เธอเกลียดเจียงยิ่งเสวี่ย

เธอเป็นลูกสาวของคนขับรถให้ตระกูลลี่ สมัยนั้นพ่อของเธอเสียชีวิตเพราะช่วยชีวิตพ่อของลี่มั่วเฉียน ทำให้เธอกลายเป็นเด็กกำพร้า

เพราะครอบครัวมีบุญคุณกับตระกูลลี่ ลี่มั่วเฉียนจึงคอยดูแลเธอมาตลอด พวกเขาเติบโตมาด้วยกันแบบเด็กบ้านเดียวกัน

เธอรักลี่มั่วเฉียนหมดใจ เธอเคยคิดว่าเธอจะได้แต่งงานกับเขาและได้กลายเป็นคุณนายลี่

แต่แล้วตระกูลลี่กับตระกูลเจียงก็จับคู่แต่งงานกัน ลี่มั่วเฉียนแต่งงานกับเจียงยิ่งเสวี่ย

ตอนนั้นเธอปลอบใจตัวเองว่า เจียงยิ่งเสวี่ยก็แค่เครื่องมือของการแต่งงานทางธุรกิจ อยู่ในบ้านนั้นก็เหมือนเป็นแม่บ้านไร้ตัวตน แต่ความจริงไม่ใช่เลย

เจียงยิ่งเสวี่ยเป็นผู้หญิงร้ายกาจ พอแต่งเข้าไปก็คอยพันธนาการลี่มั่วเฉียนไว้ตลอด

ตอนนั้นพวกเขาแต่งงานกันได้สองปี วันหนึ่งเธอยืนอยู่หน้าห้องหนังสือ ประตูแง้มอยู่แค่รอยนิดเดียว เธอแอบมองเข้าไปข้างใน

เห็นลี่มั่วเฉียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน บนโต๊ะยังมีเอกสารวางเต็มไปหมด เจียงยิ่งเสวี่ยก็นั่งคร่อมเขาอยู่ สายเสื้อหลุดลงจากไหล่เผยให้เห็นบ่าขาวเนียน

ลี่มั่วเฉียนพูดเสียงพร่า “คืนนี้ฉันยังมีงานอีกเยอะ”

เจียงยิ่งเสวี่ยเกาะเขาไว้ “ไม่เอางานแล้ว สามี~ ฉันอยากได้~”

ลี่มั่วเฉียนกอดเธอ “ไปที่ห้องนอนเถอะ”

เจียงยิ่งเสวี่ยไม่ยอม “ก็ที่ห้องหนังสือของคุณนี่ไง คุณไม่ชอบเหรอ?”

ลี่มั่วเฉียนก้มหน้าจูบเธอ ปล่อยให้มือของเธอสอดเข้าไปในเสื้อเชิ้ตแบรนด์หรูของเขา ทำตามใจปรารถนา