บทที่ 739

ฉือหว่านขนตาสั่นระริก เธอยกมือดันหน้าอกกำยำของเขา พยายามจะผลักเขาออกไป

แต่ฮั่วซือหานกลับกดเธอแนบกับอ่างล้างหน้า ร่างบางของเธอถูกขังไว้ในอ้อมแขนของเขา เขาจูบเธออย่างแรงโดยไม่มีท่าทีจะปล่อยเลยแม้แต่น้อย

ฉือหว่านอ้าปากแล้วกัดแรงลงไปที่มุมปากของเขา

ซี๊ด

ฮั่วซือหานสะดุ้งเพราะเจ็บ จึงยอมปล่อยเธอออก เขาใช้หลังมือเช็ดริมฝีปาก เลือดไหลแล้ว

แต่แทนที่จะโกรธ เขากลับยิ้ม เขามองฉือหว่าน “ยังแรงเหมือนเดิมเลยนะ ชอบกัดฉันตลอด!”

ฉือหว่านขมวดคิ้ว “ฮั่วซือหาน คุณเป็นบ้าอะไร? เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?”

เธอสัมผัสได้ว่าเขาไม่ปกติเลย คืนนี้เขาทั้งตื่นเต้น ทั้งมีแรงผลักดันรุนแรงเหมือนคนที่เต็มไปด้วยความอยากครอบครอง

แน่นอน ฮั่วซือหานจะไม่บอกเธอว่าเขาแอบตรวจดีเอ็นเอระหว่างตัวเองกับลั่วเป่าเอ่อร์ ตอนนี้เขากำลังรอผลอยู่ แค่คิดว่าลั่วเป่าเอ่อร์อาจเป็นลูกแท้ๆ ของเขา หัวใจเขาก็เต้นแรงจนแทบทนไม่ไหว

เขาอยากกอดเธอไว้ทั้งตัว

“ทำไม ฉันไม่มีสิทธิ์จะกอดเธอ จะจูบเธอเหรอ? ฉันยังอยากทำมากกว่านั้นอีกนะ!”

ฉือหว่านรีบเอามือปิดปากเขา “ประธานฮั่ว กรุณาสุภาพด้วยค่ะ ฉันแต่งงานแล้ว สามีฉันคือเซียวอี้!”

ฮั่วซือหานจ้องเธอ เขารู้ดีว่าเธอโกหก แม้ในตอนนี้…เธอยังโกหกเขาอยู่!

ดูเหมือนว่าเธอยังมีอีกหลายเรื่องที่ปิดบังเขา

ฮั่วซือหานโน้มหน้าลง แล้วจูบเธออย่างแรงอีกครั้ง

ฉือหว่านพยายามขัดขืน “อืม…ปล่อย!”

ทันใดนั้น ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออก ลั่วเป่าเอ่อร์ตัวเล็กๆ วิ่งเข้ามา “หม่ามี๊~”

พอเห็นฮั่วซือหานกำลังกดฉือหว่านแล้วจูบ เธอก็อุทาน “อ๊ะโอ้!” แล้วรีบเอามือปิดตา “ลุงคนหล่อจูบหม่ามี๊…อายๆ!”

ฉือหว่านผลักฮั่วซือหานออกทันที แล้วรีบเดินไปหาลั่วเป่าเอ่อร์ “เป่าเอ่อร์ ฟังหม่ามี๊ก่อนนะ...”

ขณะนั้นเอง คุณหญิงฮั่วก็เดินเข้ามา อุ้มลั่วเป่าเอ่อร์ไว้ “เป่าเอ่อร์ ลุงคนหล่อกับหม่ามี๊เขาเขินกันนะ ย่าไปเล่นกับเป่าเอ่อร์ดีกว่า”