บทที่ 745

เจียงยิ่งเสวี่ยหันไปมองลี่มั่วเฉียน “เจียวเจียวทำไมถึงหัวแข็งแบบนี้ ประธานฮั่วไม่ชอบเธอก็เห็นๆ อยู่ การแต่งงานมันฝืนกันไม่ได้จริงๆ นะ”

ลี่มั่วเฉียนเข้าใจนิสัยของลี่เจียวดี มองทั่วทั้งเมืองตี้ตู ไม่มีใครเทียบฮั่วซือหานได้ ลี่เจียวก็เลยอยากแต่งกับผู้ชายที่เพียบพร้อมที่สุดแบบเขา เธอไม่มีทางยอมปล่อยง่ายๆ แน่

ที่ผ่านมาก็เพราะลี่เจียวเป็นลูกสาว เขาถึงอยากให้ฮั่วซือหานแต่งกับเธอ แต่เวลาผ่านไปสามปี ฮั่วซือหานก็ยังรักฉือหว่านเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

ลี่มั่วเฉียนถอนหายใจ “ฉันจะหาเวลาคุยกับเจียวเจียวอีกที”

เจียงยิ่งเสวี่ยพยักหน้า “ก็ดี งั้นเรากลับเข้าห้องเถอะ นายเจ็บหลังอยู่ เดี๋ยวฉันช่วยทายาให้”

…

ฉือหว่านกับลั่วเป่าเอ่อร์กินข้าวเย็นเสร็จแล้วก็พากันเข้าห้อง ฉือหว่านช่วยล้างตัวให้ลั่วเป่าเอ่อร์

ลั่วเป่าเอ่อร์พูดอย่างร่าเริง “หม่ามี๊ วันนี้ลุงคนหล่อออกไปแล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย ลุงเขายุ่งมากเหรอ?”

ฉือหว่านเองก็ไม่รู้ว่าฮั่วซือหานออกไปทำอะไร “เป่าเอ่อร์ ลุงน่าจะไปบริษัทนะ ลุงดูแลกิจการใหญ่โต มีคนมากมายต้องให้เขาจัดการ”

ลั่วเป่าเอ่อร์เบะปาก “งั้นลุงก็เหนื่อยมากเลยน่ะสิ”

ฉือหว่านยื่นมือไปเขี่ยจมูกเล็กๆ ของลูก “ห่วงแต่ลุง ไม่ห่วงหม่ามี๊เลยนะ หม่ามี๊น้อยใจแล้วนะ”

“หนูรักหม่ามี๊ที่สุดเลย~” ลั่วเป่าเอ่อร์หอมแก้มฉือหว่านฟอดใหญ่

ฉือหว่านเช็ดตัวลูกเสร็จก็อุ้มเธอไปวางบนเตียง “เป่าเอ่อร์ อ่านนิทานเล่นไปก่อนนะ หม่ามี๊ขอไปอาบน้ำแป๊บเดียว”

ลั่วเป่าเอ่อร์พยักหน้า “ค่า~”

ฉือหว่านเข้าไปในห้องน้ำ

ลั่วเป่าเอ่อร์เปิดนิทานอ่านเพลินๆ อยู่คนเดียว ตอนนั้นเอง ประตูห้องก็เปิดออก เงาร่างสูงใหญ่ของฮั่วซือหานปรากฏขึ้นตรงหน้า

ลั่วเป่าเอ่อร์ตาเป็นประกายทันที “ลุงคนหล่อ กลับมาแล้วเหรอ~”

ฮั่วซือหานตรงดิ่งมาที่ห้องนี้ทันที พอเห็นแสงไฟสลัวอบอุ่นในห้อง เด็กน้อยที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จใส่ชุดนอนสีเหลืองอ่อน ก็นั่งยิ้มหวานรออยู่ เขาก็รู้สึกเหมือนความเหนื่อยล้าทั้งวันมลายหายไปหมด

นี่คือลูกสาวของเขา

ไม่แปลกเลยที่เขาจะรู้สึกชอบลั่วเป่าเอ่อร์ตั้งแต่แรกเห็น

เธอคือลูกที่ฉือหว่านให้กำเนิดให้เขา