บทที่ 747

ฮั่วซือหานพยักหน้า “ใช่ ฉันต้องการเป่าเอ่อร์! ฉันต้องการสิทธิ์ในการดูแลเป่าเอ่อร์!”

ฉือหว่านโกรธจนตัวสั่น เธอยกมือขึ้นจะตบใบหน้าหล่อเหลาของฮั่วซือหาน

แต่ยังไม่ทันตบ ฮั่วซือหานก็คว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่น แล้วดึงเข้ามาในอ้อมอก “คิดจะตบฉันเหรอ?”

ฉือหว่านพูดอย่างเดือดดาล “ฮั่วซือหาน คุณมีสิทธิ์อะไรมาแย่งเป่าเอ่อร์กับฉัน ลูกสาวคนนี้ฉันเป็นคนอุ้มท้อง ฉันเป็นคนเลี้ยงดูมา คุณไม่เคยทำอะไรเพื่อเธอเลยสักนิด!”

ฮั่วซือหานอุ้มเธอขึ้น ก้าวพรวดเดียวก็วางเธอลงบนโต๊ะทำงานของตัวเอง มือทั้งสองยันกับขอบโต๊ะ กักเธอไว้ในอ้อมแขน “ใครบอกว่าฉันไม่เคยทำอะไร? ถ้าฉันไม่ได้มีส่วน เป่าเอ่อร์จะมาจากไหน? ฉือหว่าน เธอขโมยยีนของฉันไปมีลูก!”

ฉือหว่าน “...”

ประโยคนั้นทำเอาเธอพูดไม่ออกจริงๆ ก็ใช่ ยีนของเขาทำให้เธอมีเป่าเอ่อร์

ตอนนั้นซูเสี่ยวฝูและเย่ฮวนเอ่อร์ก็เคยแซวว่าเขายีนดี มีลูกกับเขาไม่ขาดทุน

แต่ฉือหว่านไม่มีทางยอมรับหรอก ตอนนี้เธอโกรธมาก

“ฮั่วซือหาน ฉันไม่อยากคุยกับคุณเรื่องนี้!”

“แล้วอยากคุยเรื่องอะไร? เป่าเอ่อร์เป็นลูกฉัน มันคือความจริง ถ้าเราขึ้นศาลแย่งสิทธิ์เลี้ยงดู เธอคิดว่าเธอจะชนะฉันเหรอ? ศาลต้องตัดสินให้เป่าเอ่อร์อยู่กับฉันแน่ๆ”

หัวใจของฉือหว่านหนักอึ้ง เธอกับฮั่วซือหานมีความต่างกันมาก ศาลจะต้องเลือกฝ่ายที่มีเงื่อนไขที่ดีกว่าแน่นอน

ดวงตาใสของเธอมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาอย่างตัดใจ หากใช้ไม้แข็งไม่ได้ คงต้องอ่อนน้อม “ฮั่วซือหาน ขอร้องล่ะ อย่าแย่งเป่าเอ่อร์ไปจากฉันเลย เป่าเอ่อร์คือชีวิตของฉัน เป็นเนื้อเชื้อไขของฉัน ถ้าคุณพรากเธอไป ฉันจะอยู่ยังไง? นึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างเราสมัยก่อน แล้วปล่อยฉันไปเถอะนะ”

ฮั่วซือหานมองท่าทีอ่อนลงของเธอ แววตาเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ยิ้มมุมปาก “ฉือหว่าน ตอนนี้เธอกำลังขอร้องฉันอยู่เหรอ?”

ฉือหว่านพยักหน้า “ใช่ ฮั่วซือหาน...ไม่สิ ท่านประธานฮั่ว ฉันกำลังขอร้องคุณ”

ฮั่วซือหานหัวเราะเบาๆ “เธอขอร้องแบบนี้เหรอ? ฉันไม่เห็นความจริงใจเลยสักนิด”